السلام علیک یا امام زین العابدین ( ع )

السلام علیک یا امام زین العابدین ( ع ) حقیقت اسلام چیست؟...بحث هزاران سال عذاب قیامت است،پس باید ببینیم واقعا حقیقت چیست!!؟
نويسندگان منتظر ظهور ولیعصر آخرين مطالب مقام فوق عصمت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیه از کتاب «عمل‌های اشتباه، پاسخ‌های صحیح» درس هایی از قرآن post * راز طول عمر امام زمان(عج) به روایت حجت‌الاسلام قرائتی تولد حضرت زهرا (س) سوره کوثر تامّلی در آیات دربردارندۀ واژۀ «سلام» در قرآن کریم اثري ماندگار از واالي با موضوع امام علي(ع)+ عکس حدیث در مورد حجاب زن و مرد لينک دوستان آپلود عکس قالب مذهبي لينک هاي مفيد آپلود عکس \| آپلود فايل\| آموزش بدنسازي آموزش واليبال\| آموزش فتوشاپ آموزش فوتبال\| آموزش يوگا سوالات پيام نور\| درسي ، نمونه سوال آموزش زبان انگليسي\| پرورش قارچ ساخت وبلاگ\| باب اسفنجي شارژ همراه اول\| خريد اينترنتي استخاره\| فال حافظ آموزش شمع سازي\| آموزش خياطي آموزش قلاب بافي\| ورمي کمپوست آموزش چرم دوزي\| آموزش عروسک سازي آپلود عکس	اگر قرار است حضرت علی چشم هایم را شفا دهد نمی خواهم بینا شوم !!!!!!! یک دشمن اهل بیت چه شکل و شمایلی دارد؟ یک وهابی تکفیری چگونه فکر می کند؟ به عقیده بن باز، اعتقاد به چرخش زمین باطل است و کسی که به این فرضیه باورداشته باشد، کافر است !!! دستور به تخریب حرم نبوی در سایت رسمی بن باز، در قسمت "نور علی الدرب" سوالی تحت عنوان "حکم القباب علی القبور و شبهة قبة التی علی قبر الرسول {حکم وجود گنبد بر قبر ها و گنبد ساخته شده بر قبر رسول الله ص پرسیده شده که در پایین می بینید: بن باز در جواب این سوال،فتوا داده که:اما در مورد گنبدی که بر روی قبر پیامبر است باید گفت این گنبد در قرون متاخر و توسط حاکمان نادان ساخته شده است و اگر از بین برود اشکالی ندارد بلکه حق آن است که این گنبد نابود شود. دشمن امیرالمؤمنین علیه السلام و شیعیان ایشان مرحوم آیه الله العظمى سید محسن حکیم قدس سره که مرجع شیعیان و زعیم حوزه علمیه نجف بود، در سفرى که به عربستان داشت ، در جلسه اى با « بن باز » مفتى آن روز آن کشور (که نابینا بود) مواجه شد. بن باز، ظاهرا به دیدن آقاى حکیم رفته بود ولى در واقع قصد داشت با ایشان جدال کند و افکار وهابیگرى خود را مطرح نماید. در این جلسه ، بن باز، از آیه الله حکیم پرسید: شما شیعیان چرا به ظواهر قرآن عمل نمى کنید؟ آیه الله حکیم در جواب گفتند: این دیدار جاى چنین صحبت هایى نیست ، بگذارید به احوالپرسى برگزار شود. بن باز، سماجت کرده و خواستار دریافت جواب شد. آیه الله حکیم ، ناچار به بن باز گفتند: اگر قرار باشد به ظاهر قرآن تکیه کنیم و همان را معیار عمل به آن قرار دهیم ، باید معتقد شویم که شما به جهنم خواهید رفت ! بن باز، با تعجب پرسید چرا؟ آیه الله حکیم گفتند: چون قرآن مى فرماید: و من کان فى هذه اعمى فهو فى الاخره اعمى و اضل سبیلا(؛سوره اسراء، آیه 72 ((کسى که در این جهان (از دیدن چهره حق ) نابینا باشد، در جهان آخرت هم نابینا و گمراه تر خواهد بود)). و شما که از دو چشم نابینا هستید، طبق ظاهر این آیه باید در آخرت هم نابینا باشید و در زمره گمراهان که اهل جهنمند، قرار بگیرید. بنابراین ظاهر بسیارى از آیات قرآن مقصود نیست ! بن باز گفته بود اگر قرار است [حضرت] علی [(ع)] چشمهایم را شفا دهد اصلا نمی خواهم این چشم ها بینا شود . این قدر بغض اهل بیت در دل این مفتیان وهابیت هست و ببینید خدا به چه روز آنها را انداخته . همین بن باز گفته بود 40سال در مدینه مسجدالنبی نمازخواندم ولی هنوز به پیامبر سلام نداده ام... هیأت عالی افتای سعودی پیرامون سؤالی دربارهی ارتباط و رفت و آمد و ازدواج با شیعیانی که هنگام بلندشدن از زمین «یاعلی، یاحسین» می‌گویند، چنین فتوا صادر کردند که اگر واقعیت چنین است که آنها علی و حسن و حسین علیهم السلام و مانند آنها را می‌خوانند، در این صورت آنها مشرکند و دچار شرک اکبر شده‌اند که از دین اسلام خارجند پس ازدواج زنان مسلمان ما با آنها و ازدواج زنان آنها با ما حلال نیست و خوردن گوشتی که آنها ذبح کرده‌اند نیز بر ما حلال نیست. آتش افروز اختلافات شیعه و سنی مفتی أعظم عربستان شیخ عبد العزیز بن باز استفتاء شده: نظر شما نسبت به تقریب میان شیعه و اهل سنت چیست؟پاسخ داده: همچنین اختلاف عقیده میان شیعه و اهل سنت را چنین ترسیم کرده: تقریب میان شیعه و اهل سنت ممکن نیست؛ زیرا عقائد این دو باهمدیگر سازگاری ندارد و همبستگی میان آنان امکان پذیر نیست همانگونه که نمی شود اهل سنت با یهود، نصاری و بت پرستان در یک جا گرد هم جمع شوند، همچنین به خاطر اختلاف اعتقادی که میان شیعه و اهل سنت هست، تقریب میان آنان امکان پذیر نیست.(مجموع فتاوی ومقالات لابن باز ج 5 ص 156) وی در کتابی که با حمایت حاکمان مکه و مدینه در همین سالهای اخیر به نام «مسألة التقریب» منتشر شد، اولین پیش شرط وحدت و تقریب با شیعه را إثبات مسلمان بودن شیعه دانسته است!!!)کتاب «مسألة التقریب بین أهل السنّة والشیعة» رساله فوق لیسانس دکتر قفاری است که اخیراً در کشور سعودی، بارها چاپ شده است. جهت آگاهی بیشتر به ج 2 ص 253، از چاپ پنجم این کتاب مراجعه شود) عبد العزیز قارئ از علمای بزرگ مدینه منوره رسماً اعلام کرد که ما امروز در برابر دشمن مشترکی هستیم که دارای سه زاویه می باشد: امریکا، یهود و روافض (شیعه) و حوادث عراق و لبنان ثابت کرد که هدف اصلی این دشمنان اهل سنت و جماعت هستند و ما باید در برابر این دشمنان متحد باشیم. تا آن جا که می گوید: کسانی که بر این باور هستند که اهل سنت دارای یک مذهب هستند باید تلاش کنند اعتقاد به مذاهب اربعه را از محدوده اهل سنت و جماعت خارج کنند؛ و گرنه این مذاهب چهارگانه فقهی وسیله انحراف جامعه خواهد بود.جریدة الرسالة - الجمعة 7 رجب 1426 ه' الموافق 12 أغسطس 2005 م) . برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 14:59 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) دلایل قرآنی فضیلت حضرت علی (ع) بر برخی پیامبران دلایل قرآنی فضیلت حضرت علی (ع) بر برخی پیامبران روزی حرّه برحجاج وارد شد، حجاج از او پرسید: تو حرّه دختر حلیمه هستی؟ حرّه گفت: فِراست از غیر مومن!(چشم بسته غیب گفتی!) حجاج گفت: می گویند تو علی را از ابوبکر، عمر و عثمان برتر می دانی؟! حُرّه گفت: دروغ گفته اند آنان که گفته اند من علی علیه السلام را تنها از اینها برتر می دانم. برتری امیرالمومنین(ع) حجّاج گفت: دیگر از چه کسانی او را بهتر می دانی؟ حُرّه گفت: از آدم، نوح، لوط، ابراهیم، داوود، سلیمان، موسی، عیسی بن مریم ـ علی نبیّنا و آله و علیهم السلام ـ حجاج گفت: وای بر تو! او را از صحابه و هفت پیامبر بزرگ برتر می دانی؟! اگر دلیل اقامه نکنی، سرت را از تنت جدا می کنم. حُرّه گفت: خداوند در قرآن او را بر این پیامبران مقدم داشته است من از پیش خود، نگفتم. خدا درباره آدم ـ علیه السلام ـ فرمود: « وَ عَصی آدَمُ رَبَّهُ فَغَوی »( طه 121 : آدم پروردگارش را نافرمانی کرد و از پاداش اومحروم شد) ولی در حق علی علیه السلام ( و خانواده آن حضرت) فرمود: « و کان سَعیکُم مَشکُوراً »( انسان 22 : و سعی و تلاش شما مورد قدردانی است) دلیل برتری امیرالمومنین(ع) بر حضرت نوح(ع) و حضرت لوط(ع) حجاج گفت: آفرین! به چه دلیل او را بر نوح و لوط ترجیح می دهی؟ حرّه گفت: خدا درباره آن دو پیغمبر ـ علی نبیّنا و آله و علیهما السلام ـ فرموده : « خداوند برای کسانی که کافر شده اند به همسر نوح و همسر لوط مثل زده است. آن دو تحت سرپرستی دو بنده از بندگان صالح ما بودند ولی به آن دو خیانت کردند و ارتباط با این دو ( پیامبر) سودی به حالشان (در برابر عذاب الهی) نداشت و به آنها گفته شد: وارد آتش شوید همراه کسانی که وارد می شوند.»(تحریم 10) اما همسر علی علیه السلام، فاطمه سلام الله علیها است که خدا با خشنودی او خشنود می گردد و از خشم او به خشم می آید. دلیل برتری امیرالمومنین(ع) بر حضرت ابراهیم (ع) حجاج گفت آفرین! به چه دلیل او را از ابراهیم برتر می بینی؟ حره گفت: خدا دراره ابراهیم ـ سلام الله علیه ـ فرموده:« و(به خاطر بیاور) هنگامی را که ابراهیم گفت: خدایا به من نشان بده چگونه مردگان را زنده می کنی. فرمود: مگر ایمان نیاورده ای؟ عرض کرد: چرا، ولی می خواهم قلبم آرامش یابد»(بقره 260) اما مولایم علی سلام الله علیه فرمود:«لَو کُشِفَ الغِطاءُ مَا ازدَدتُ یَقیناً»(غُرَرُ الحِکَم و دُرَرُالکَلِم 2/603 فصل 75) یعنی: « اگر پرده ها کنار رود، بر یقین من افزوده نخواهد شد.» واین سخن را نه کسی قبل از او(علی علیه السلام) گفت و نه بعد از او. دلیل برتری امیرالمومنین (ع) بر حضرت داوود(ع) حجاج گفت: آفرین! چرا او را بر داوود علیه السلام ترجیح می دهی؟ حرّه گفت: خداوند او (علی سلام الله علیه) را برتر دانسته است زیرا خطاب به داوود فرموده:« ای داوود ما تو را خلیفه (ونماینده خود) در زمین قرار دادیم پس در میان مردم به حق داوری کن و از هوای نفس پیروی مکن که تو را از راه خدا منحرف سازد.»(ص 26) و این در حالی است که امیرالمومنین علیه السلام فرموده:« ازمن بپرسید از مطالب فوق عرش ازمن سوال کنید، درباره زیر عرش از من سوال کنید قبل از آنکه مرا از دست بدهید.(غُررُالحِکَم و دُرَرُالکَلِم ج 2 ص 603 فصل 75) همچنین در روز فتح خیبر، علی سلام الله علیه به حضور پیامبر صل الله علیه و آله و سلم آمد رسول خدا به حاضران فرمود: برترین شما داناترین شما بهترین قضاوت کننده علی علیه السلام است.(کافی ج 7 424) دلیل برتری امیرالمومنین (ع) بر حضرت سلیمان(ع) حجاج گفت: آفرین! چرا او را از سلیمان علیه السلام برتر می دانی؟ حرّه گفت: سلیمان ـ علی نبیّنا و آله و علیه السلام ـ از خدا درخواست کرد:« (سلیمان) گفت: (پروردگارا) و حکومتی به من عطا کن که بعد از من سزاوار هیچ کس نباشد »(ص 35) امام علی علیه السلام فرمود:« ای دنیا من تو را سه طلاقه کردم و نیازی به تو ندارم» (نهج البلاغه کلمات قصار 77) حجاج مثل دفعات قبل باز هم آفرین گفت و افزود: چرا او را بر موسی علیه السلام مقدم می داری؟ حرّه گفت: خداوند درباره موسی علیه السلام فرموده:« موسی از شهر خارج شد در حالی که ترسان بود و هر لحظه در انتظار حادثه ای(قصص 21) اما علی بن ابیطالب سلام الله علیهما در لیلةالمبیت بر بستر پیامبر صل الله علیه و آله وسلم خوابید و هراس در او راه نیافت و خدا در حق او این آیه را نازل کرد:«بعضی از مردم (با ایمان و فداکار همچون علی علیه السلام در لیلةالمبیت به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبراکرم صل الله علیه و آله وسلم) جان خود را به خاطر خشنودی خدا می فروشند.»(بقره 207) دلیل برتری امیرالمومنین (ع) بر حضرت عیسی (ع) حجّاج حرّه را تحسین کرد و گفت: چرا او را از عیسی علیه السلام برتر می دانی؟ حرّه گفت: خدا درباره عیسی ـ علی نبینا و آله و علیه السلام ـ گفته است:« و آنگاه که خداوند به عیسی بن مریم می گوید: آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم(مریم) را به عنوان دو معبود غیر از خدا انتخاب کنید؟! او(عیسی) می گوید: منزهی تو! من حق ندارم آنچه در روح و جان من است؛ آگاهی و من از آنچه در ذات(پاک) توست، آگاه نیستم. به یقین تو از تمام اسرار و پنهانی ها باخبری. من جز آنچه مرا به آن فرمان دادی، چیزی به آنها نگفتم(به آنان گفتم:) خداوندی را بپرستید که پروردگار من و پروردگار شماست و تا زمانی که در میان آنها بودم، مراقب و گواهشان بودم. ولی هنگامی که مرا از میانشان برگرفتی تو خود مراقب آنها بودی، و تو بر هر چیزگواهی. (با این حال) اگر آنها را مجازات کنی، بندگان تواند(و قادر به فرار از مجازات تو نیستند) و اگر آنان را ببخشی توانا و حکیمی( نه کیفر تو نشانه بی حکیمی است و نه بخشش تو نشانه ضعف).»(مائده 116ــ 118) عیسی علیه السلام قضاوت درباره کسانی که او را خدا دانستند، به قیامت واگذاشت اما علی علیه السلام کسانی را که درباره او غلوّ کردند(علی اللهی شدند) محاکمه کرد و به قتل رسانید. ای حجاج اینها فضایل علی علیه السلام است و دیگران را با او قیاسی نیست. حجاج، حره را تحسین کرد و گفت: خوب پاسخ گفتی و گرنه تو را مجازات می کردم. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 14:47 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اثري ماندگار از والي با موضوع امام علي(ع) ایسنا: زنده‌ياد «علي اشرف والي» كه ـ 13 دي ماه 1389 ـ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س)، آرام گرفت، تابلو معروفي از تمثال حضرت علي (ع) دارد. گفته مي‌شود، علي اشرف والي پس از اين كه در13 سالگي حضرت علي(ع) را در خواب مي‌بيند، تصميم به يادگيري نقاشي مي‌گيرد، ولي 23 سال بعد توانايي خلق اين اثر را پيدا مي‌كند. محسن شريفيان ـ از شاگردان اين هنرمند نيز بارزترين اثر استاد والي را نقاشي تصوير حضرت علي(ع) مي‌داند كه در اين تصوير حضرت علي(ع) قرآن را به دست گرفته و شمشير را زمين گذاشته است. علي اشرف والي درامضاء اين اثر هنري سال 1344را سال شروع و 21سال بعد سال 1365را سال‌ پايان خلق اين اثر دانسته ‌است. «علي اشرف والي» در سال 1299 در كرج به دنيا آمد و 11 دي ماه 1389 در سن 90 سالگي از دنيا رفت. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 14:37 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) مُعْتَرِفٌ بِكُمْ; به شما اعتراف دارم. مُعْتَرِفٌ بِكُمْ; به شما اعتراف دارم. به عقيده ما، اهتمام به اين مطالب كه هم معرفت ائمه عليهم السلام است و هم معرفت به يك سلسله امور اعتقادى، واجب است كه اگر معارف انسان ناقص باشد ناگزير اعمال او نيز ناقص خواهد بود و اگر اعمال ناقص باشد، مفاسدى را در پى خواهد داشت كه يكى از مفاسد اين كه شبهه در او به سرعت اثر مى كند و وقتى از خواب بيدار مى شود كه ديگر چاره اى نخواهد داشت. چنان كه در اين زمان مى بينيم چگونه افراد منحرف مى شوند و بر انحراف خود پافشارى مى كنند و با عاقبت بد از دنيا مى روند. «اعتراف» افتعال از «المعرفة» است، راغب اصفهانى مى گويد: المعرفة والعرفان: إدراك الشيء بتفكّر وتدبّر لأثره، وهو أخصّ من العلم ويضادّه الإنكار.1 ما بايد با تفكّر و تدبّر مقامات حضرات معصومين عليهم السلام را به قدر وسع درك كنيم كه خدا مى داند چه آثارى دارد، كه هر چه معرفت بيشترى داشته باشيم اطاعت از خداوند بيشتر و به او نزديك تر خواهيم شد. بنابراين، معرفتمان ـ علاوه بر قلب ـ در لسان و اعمال ظاهر خواهد گشت و بدين وسيله نيز داعى ديگران به سوى حق خواهيم بود. منابع: 1 . المفردات في غريب القرآن: 331. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 00:53 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) رجعت در قرآن رجعت در قرآن شايد روشن ترين آيه از قرآن مجيد اين آيه است كه مى فرمايد: (وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّة فَوْجًا مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا فَهُمْ يُوزَعُونَ);1 (به خاطر آور) روزى را كه ما از هر امتى، گروهى را از كسانى كه آيات ما را تكذيب مى كردند محشور مى كنيم و آن ها را نگه مى داريم تا به يكديگر بپيوندند. احاديث فراوانى داريم كه مراد از اين آيه مباركه رجعت است. شيخ حر عاملى رحمه الله در اين باره مى فرمايد: قد وردت الأحاديث الكثيرة في تفسيرها بالرجعة، على أنّها نصٌّ واضح الدلالة ظاهرٌ بل صريحٌ في الرجعة; لأنّه ليس في القيامة قطعاً. وليس بعد القيامة رجعةٌ إجماعاً. فَتَعَيَّن كون هذه الرجعة قبلها وإنّما آية القيامة: (وَحَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا)2.3 اين آيه قطعاً به قيامت مربوط نيست. چون در قيامت همه برمى گردند، نه اين كه از هر امتى گروهى. پس معلوم مى شود كه منظور از اين روز، قبل از قيامت است. بنابراين، دو آيه در قرآن مجيد بيان گر حشر (دوباره زنده شدن مردگان) است، در آيه اى درباره قيامت مى خوانيم: (وَحَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا);4 و همه آنان را برمى انگيزيم، و احدى از ايشان را فروگذار نخواهيم كرد. و در روز ديگرى غير از روز قيامت مى فرمايد: (وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّة فَوْجًا...);5 (به خاطر آور) روزى را كه ما از هر امتى، گروهى را از كسانى كه آيات ما را تكذيب مى كردند محشور مى كنيم... . شيخ على بن ابراهيم قمى رحمه الله در ذيل اين آيه از حمّاد به سند صحيح چنين روايت مى كند: امام صادق عليه السلام فرمود: ما يقول الناس في هذه الآية; مردم در معناى اين آيه مباركه چه مى گويند؟ راوى مى گويد: يقولون إنّها في القيامة;اين آيه درباره قيامت است. حضرت فرمود: ليس كما يقولون، إنّ ذلك في الرجعة، أيحشر الله في القيامة من كلّ أمة فوجاً ويدع الباقين؟ إنّما آية القيامة قوله: (وَحَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا);6 اين گونه نيست، به راستى اين آيه درباره رجعت است. آيا خداوند در روز قيامت گروهى از هر امّت را محشور مى كند و بقيه را رها مى نمايد؟ آيه اى كه به قيامت مربوط است اين است كه مى فرمايد: «و همه آنان (انسان ها) را برمى انگيزيم، و احدى از ايشان را فروگذار نخواهيم كرد!». از اين روايت معلوم مى شود كه روز ديگرى غير از روز قيامت وجود دارد. در حديث ديگرى آمده كه مفضّل مى گويد: امام صادق عليه السلام درباره آيه شريفه (وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّة فَوْجًا)7 فرمود: ليس أ حد من المؤمنين قُتِل إلاّ ويرجع حتى يموت ولا يرجع إلاّ من مُحِّضَ الإيمان محضاً ومن محّض الكفر محضاً.8 اين آيه مباركه دلالت دارد كه خالصان در ايمان و كفر به اين عالم برمى گردند و مؤمنان از كافران انتقام مى گيرند. معلوم شد، آيه اول به قيامت اختصاص دارد و اين آيه به روز ديگرى غير از روز قيامت مربوط است كه از آن به روز رجعت تعبير مى نماييم. در آيه ديگر اين گونه مى خوانيم: (وَنُريدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِي اْلأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي اْلأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهامانَ وَجُنُودَهُما مِنْهُمْ ما كانُوا يَحْذَرُونَ);9 و ما اراده كرده ايم بر كسانى كه در زمين مورد استضعاف قرار گرفتند منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان روى زمين قرار دهيم و حكومتشان را در زمين پابرجا سازيم; و به فرعون و هامان و سپاهيانشان، آن چه را از آن ها (بنى اسرائيل) بيم داشتند، نشان دهيم. و در آيه ديگر اين گونه آمده است: (وَعَدَ اللّهُ الَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي اْلأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَني لا يُشْرِكُونَ بي شَيْئًا);10 خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند وعده مى دهد كه به يقين آنان را حكمران روى زمين خواهد كرد، همان گونه كه به پيشينيان آن ها خلافت روى زمين را بخشيد و دينى را كه براى آنان پسنديده، پابرجا خواهد ساخت و ترسشان را به امنيت مبدل مى كند، آن چنان كه تنها مرا مى پرستند و چيزى را شريك من نخواهند ساخت. شيخ حر عاملى رحمه الله در ذيل اين آيه مى نويسد: قد وردت أ حاديث كثيرة بتفسيرها في الرجعة على أنّها نصّ في ذلك لا تحتمل سواه، إلاّ أن تصرف عن ظاهرها وتخرج عن حقيقتها، ولا ريب في وجوب الحمل على الحقيقة عند عدم القرينة، وليس هنا قرينة كما ترى.11 اين دو آيه نيز از آياتى است كه بر رجعت دلالت دارند; البته از روايات بسيارى استفاده مى شود كه دلالت آيه نخست از آيه دوم روشن تر است. روايت جالب ديگرى در اصول الكافى آمده كه عبدالله بن سنان مى گويد: از امام صادق عليه السلام درباره آيه شريفه پرسيدم كه مى فرمايد: (وَعَدَ اللّهُ الَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي اْلأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ);12 خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند وعده مى دهد كه به يقين آنان را حكمران روى زمين خواهد كرد، همان گونه كه به پيشينيان آن ها خلافت روى زمين را بخشيد. فرمود: ائمه به اين عالم برمى گردند.13 روايت ديگرى در تفسير العيّاشى آمده است: امام سجّاد عليه السلام در ذيل اين آيه مباركه مى فرمايد: هم والله شيعتنا أهل البيت، يفعل الله ذلك بهم على يدي رجل منّا، وهو مهدي هذه الاُمّة وهو الّذي قال رسول الله صلى الله عليه وآله: «لو لم يبق من الدنيا إلاّ يومٌ واحد لطوّل الله ذلك اليوم حتّى يلي رجل من عترتي، اسمه اسمي، يملأ الأرض عدلاً وقسطاً كما ملئت ظلماً وجوراً»;14 به خدا سوگند، منظور از اين آيه شيعيان ما اهل بيت هستند. خداوند اين وعده را به دست مردى از ما خاندان محقق مى سازد، او همان مهدى اين اُمّت است; همو كه پيامبر خدا صلى الله عليه وآله درباره او فرموده: «اگر از عمر دنيا جز يك روز بماند، خداوند آن روز را چنان دراز گرداند تا مردى از خاندان من بيايد كه نام او با نام من مطابق است، زمين را از عدل و داد لبريز كند، همان طورى كه از ستم و جور پر شده باشد». پس روشن شد كه ائمه عليهم السلام به بخشى از آيات قرآن مجيد درباره رجعت استدلال كرده اند، و بخشى از آيات نيز تأويل و تفسير به رجعت شده است. البته آيات قرآنى در اين زمينه بسيار است كه به همين مقدار اكتفا كرديم. منابع: 1 . سوره نمل (27): آيه 83 . 2 . سوره كهف (18): آيه 47. 3 . الايقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة: 92. 4 . سوره كهف (18): آيه 47. 5 . سوره نمل (27): آيه 83 . 6 . تفسير القمى: 1 / 24، بحار الأنوار: 53 / 51، حديث 27، با كمى اختلاف. 7 . سوره نمل (27): آيه 83 . 8 . تفسير القمى: 2 / 131، مختصر بصائر: 169، حديث 19، بحار الأنوار: 53 / 53، ذيل حديث 30. 9 . سوره قصص (28): آيه 5 ـ 6. 10 . سوره نور (24): آيه 55. 11 . الايقاظ من الرجعة بالبرهان على الرجعة: 92. 12 . سوره نور (24): آيه 55. 13 . الكافى: 1 / 194، حديث 3. 14 . تفسير مجمع البيان: 7 / 267. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 00:43 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اطلاعات دقیق وجامعی در خصوص رجعت وحکومت دیگر ائمه بعد از ظهور .. اطلاعات دقیق وجامع در خصوص رجعت وحکومت دیگر ائمه بعد ظهور ... برای ارائه ی یک پاسخ جامع وکامل در آغاز لازم است تعریفی روشن از (رجعت) آورده، بعد زمان و جایگاه اعتقادی آن را از منظر عقل ونقل بیان نموده و در پایان، اشاره ی کوتاه به رجعت کنندگان و فلسفه و حکمت رجعت نماییم : رجعت در لغت به معنای یک بار بازگشتن است⁽¹⁾ و در اصطلاح علم کلام در عقیده شیعیان عبارت است از اینکه: خداوند گروهی از اموات را در هنگام ظهور حضرت مهدی آل محمد (عج) به همان صورتی که در عالم ماده داشتند به دنیا بر می‌گرداند، گروهی را عزیز و گروهی را ذلیل می‌کند و اهل حق را بر اهل باطل غلبه داده، داد مظلومان را از ستمگران می‌گیرد.⁽²⁾ رجعت با اندک فاصله بعد از ظهور ولی عصر(عج) و پیش از شهادت آن حضرت و برپاشدن قیامت واقع خواهد شد. و بازگشت به دنیا طبق روایات اختصاص به مؤمن خالص و کافر خالص دارد. کما اینکه امام صادق _ علیه السلام _ در این باره فرموده:... بازگشت به دنیا عمومی نیست بلکه اختصاص دارد به کسانی که به مرتبه ایمان کامل و یا شرک محض رسیدند.⁽³⁾ ولی بازگشت گروه مؤمنان اختیاری است چنانچه امام صادق _ علیه السلام _ می‌فرماید: هنگام ظهور حضرت مهدی (عج) (فرشتگان الهی) بر قبر اهل ایمان وارد می‌شوند و به او می‌گویند: ای اهل ایمان همانا صاحب و مولایت ظهور کرده است، اگر خواستی با اختیار و اراده خود به او می‌پیوندی و یا در جوار کرامت و رحمت پروردگارت باقی بمانی.⁽⁴⁾ بعد از ذکر مقدمه فوق اذعان می‌داریم که : اعتقاد به رجعت هر چند از ضروریات اسلام نیست و شیعه در عین اعتقاد به رجعت و اینکه آن یک مسأله قرآنی و حدیثی است و از مکتب اهل بیت ـ علیهم السلام ـ گرفته شده است، آن را به عنوان ضروری دین نمی داند، به طوری که اگر کسی منکر آن شد، کافر باشد، حتی مذهب شیعه را نیز آن چنان با این مسأله وابسته نمی داند که اگر شخصی آن را منکر شد از مذهب شیعه خارج باشد، لذا طبق نقل مرحوم طبرسی در مجمع البیان بعضی از شیعیان رجعت را بدان گونه که اکثریت شیعه معترفند، قبول ندارند و می گویند: مقصود، رجعت حکومت به خاندان پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ در زمان ظهور حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ است.⁽⁵⁾ در این مورد می توانید به دو کتاب «اصل الشیعه و اصولها» نوشته مرحوم کاشف الغطاء، و «عقاید الامامیة» نوشته مرحوم شیخ محمد رضا مظفر مراجعه نمائید. آنها در پاسخ به احمد امین مصری به این مطلب اشاره کرده اند. اما افزون براینکه از جمله اجماعیات شیعه و معتقدات مذهب فرقه محقه،وقوع رجعت است و با وجود روایات فراوانی که از ائمه اطهار ـ علیهم السلام ـ راجع به مسأله رجعت نقل شده به گونه ای که اعتقاد به آن را ضروری می سازد، گرچه آن را ضروری دین ندانیم، ولی در عین حال یک مسأله ای است که از بعضی جهات دارای ابهام و اجمال بوده و کیفیت آن به وضوح و تفصیل در روایات بیان نشده است، که از جمله آن تبیین دقیق زمان رجعت و ترتیب رجعت کنندگان می باشد. بهرحال اکثر علماء امامیه دعوای اجماع بر حقیقت رجعت کرده اند مانند محمد بن بابویه در رساله«اعتقادات»، شیخ مفید، سید مرتضی، شیخ طوسی، سید بن طاووس و غیر ایشان از اکابر علمای امامیه و پیوسته این عقیده مطرح بوده و بسیاری از علماء و محدثین شیعه رسائل مفرده در این باب تألیف نموده اند رجعت دلایل فراوان روایی وقرانی داشته و از دیدگاه عقل نیز ممکن و قابل پذیرش است، اما از نظرعقل : زیرا قدرت بی نهایت خداوند ایجاب می‌کند که همانگونه که توانسته است انسان را از نطفه به وجود آورده، پس از مردن نیز میتواند او را دوباره به دنیا بازگرداند. زیرا قدرت خدای متعال بر همه ممکنات احاطه دارد و احدی از پیروان ادیان آسمانی در این امر تردید نداشته است. بنابراین اگر کسی بخواهد امکان رجعت را انکار کند، باید به یکی از دو امر گردن نهد: یا قبول کند که زنده شدن مردگان حتی در روز رستاخیز به طور کلی محال است که التزام به این امر مخالف اصل پذیرفته شده عقلی و دینی _ معاد _ است. یا اینکه قدرت خداوند را نسبت به زنده کردن مردگان نفی کند در حالی که هیچ شکی در قدرت خداوند هم وجود ندارد. بلکه این مطلب نسبت به امتهای گذشته بارها تحقق یافته است، و با توجه به این که دو فرض فوق، هر دو باطل هستند می‌توان گفت هم قابلیت قابل یعنی زنده شدن و بازگشت به دنیا و هم فاعلیت فاعل، یعنی قدرت خداوند محرز و غیرقابل انکار است.با توجه به اینکه هیچ دلیل متقنی بر غیرممکن بودن رجعت وجود ندارد انکار آن بدون دلیل، سفسطه و برخلاف اصول مسلم فلسفه است. شیخ الرئیس ابوعلی سینا کلام معروفی دارد، می‌گوید: هر مطلبی که به گوش شما می‌رسد تا مادامی که برهان قطعی بر بطلان آن اقامه نشده است آن را در ظرف امکان قرار بدهید. در حقیقت بحث، از نوع بحث قیامت است و به همان دلائلی که روز رستاخیز ثابت می‌شود امکان رجعت نیز قابل اثبات است و علاوه بر آن ادله جداگانه‌ای هم دارد، بنابراین هر گونه تردید در مورد امکان رجعت منجر به تردید نسبت به قیامت می‌شود. حضرت آیت الله مکارم شیرازی (دام عزه) فرمودند: بدون تردید احیای گروهی از مردگان در این دنیا از محالات نیست همان طوری که احیای جمیع انسانها در قیامت کاملا ممکن است و تعجب از چنین امری همچون تعجب گروهی از مشرکان جاهلیت از مسئله معاد است و سخریه در برابر آن همانند سخریه آنها در مورد معاد می‌باشد، چرا که عقل چنین چیزی را محال نمی بیند، و قدرت خدا آن چنان وسیع و گسترده است که همه این امور در برابر آن سهل و آسان است.⁽⁶⁾ اما ادله ی نقلی : الف- آیات و دلائل قرآنی متعدد در باب اثبات رجعت وجود دارند که به برخی انها اشاره می کنیم : آیه اول: یَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ یُکَذِّبُ بِآیاتِنا⁽⁷⁾ ترجمه: (به خاطر آور) روزی را که ما از هر امتی، گروهی را از کسانی که آیات ما را تکذیب می کردند محشور می کنیم و آنها را نگه می داریم تا به یکدیگر ملحق شوند.⁽⁸⁾ از این آیه به خوبی استفاده می شود که امتها تقسیم می شوند: عده ای تا قیامت به حال خود می مانند ولی عده ای در آن قیامت صغرا (رجعت) که قبل از قیامت کبرا است به حساب می آیند چنین حشری همان رجعت است و گرنه حشر قیامت عمومی و همگانی است، این طور نیست که از هر امتی دسته ای محشور شوند، زیرا در مورد حشر قیامت می فرماید: وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً⁽⁹⁾ «پس همه را محشور کردیم و احدی را باقی نگذاشتیم.»⁽¹⁰⁾ امامیه که معتقد به رجعت هستند به این آیه استدلال کرده اند. زیرا آیه می گوید: از هر امتی گروهی را محشور می کنیم معلوم می شود روزی که این گروها از هر امتی محشور می شوند، غیر از روز قیامت است. زیرا در مورد روز قیامت حشر همگانی می باشد. اخبار بسیاری دلالت دارند بر اینکه خداوند در زمان قیام حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ گروهی از آنها که مرده اند را زنده می کند که بعضی از رجعت کنندگان دوستان حضرت مهدی ـ علیه السّلام ـ و بعضی، از دشمنان حضرت اند .....⁽¹¹⁾ تفاسیری که این آیه را دال بر رجعت می دانند بسیارند که در بخش منابع متذکر می شویم. آیة دوم: إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یَوْمَ یَقُومُ الْأَشْهادُ⁽¹²⁾ ترجمه: ما به یقین پیامبران خود و کسانی را که ایمان آورده اند در زندگی دنیا و (در آخرت) روزی که گواهان به پا می خیزند یاری می دهیم.⁽¹³⁾ علی بن ابراهیم و سعد بن عبدالله روایت کرده اند که حضرت جعفر صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: که یاری دنیا در رجعت است مگر نمی دانی که بسیاری از پیغمبران یاری نشدند در دنیا تا کشته شدند بلکه این یاری در رجعت است. از جمله تفاسیری که این آیه را دال بر رجعت دانسته اند عبارتند از: تفسیر جامع سید ابراهیم بروجردی، تفسیر شریف لاهیجی، تفسیر قمی، تفسیر البرهان مرحوم بحرانی، تفسیر نور الثقلین و .... آیه سوم: إِنَّ الَّذِی فَرَضَ عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لَرادُّکَ إِلی مَعادٍ⁽¹⁴⁾ ترجمه: آن کس که قرآن را بر تو فرض کرد تو را به جایگاهت باز می گرداند بگو«پروردگار من از همه بهتر می داند چه کسی(برنامه) هدایت آورده و چه کسی در گمراهی آشکار است. احادیث بسیار وارد شده که مراد از کلمه معاد رجعت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ به سوی دنیا است.⁽¹⁵⁾ گروهی از مفسران گفته اند: منظور از کلمه معاد رجعت پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ به عالم دنیا⁽¹⁶⁾ است. مرحوم علامه طباطبائی می فرماید: ..... و قمی در تفسیر خود از جریر از ابی جعفر و از ابی خالد کابلی از علی بن الحسین ـ علیهما السّلام ـ روایت کرده که فرمود: مراد از معاد رجعت است و شاید مسأله رجعت جزء باطن باشد نه تفسیر ظاهر⁽¹⁷⁾ چنانکه ملاحظه کردید آیات مذکوره به روشنی صحت مسأله رجعت را بیان می کند که البته آیات دیگری ذکر شده که ما جهت اختصار به همین مقدار اکتفاء می کنیم ب- روایات : در روایات آمده است که وقتی حضرت ظهور می فرماید خبر مسرّت بخش ظهور در قبرها به اموات می رسد ... و آن ها با میل و رغبت فراوانی این فرصت گران مایه را غنیمت دانسته و از آن استقبال می کنند.⁽¹⁸⁾ چه کسانی در هنگام ظهور زنده می‌شوند؟بر اساس روایات، این مسأله اجمالاً قطعی و مسلم است که ائمه ـ علیهم السّلام ـ وعده‌ای از مؤمنین و کفار در زمان ظهور مهدی ـ علیه السّلام ـ دوباره زنده می‌شوند. و این موضوع به عنوان «رجعت» جزء معتقدات شیعه و ضروری مذهب می‌باشد. توضیح مطلب این است که زنده شدن مردگان و بازگشت آنان به دنیا، چون از امور غیبی مربوط به آینده است، لذا اعتقاد به آن متوقف است بر وجود دلائل معتبر نقلی از معصومین ـ علیهم السّلام ـ . در روایات مربوط به این موضوع گرچه خصوصیات آن به طور کامل بیان نشده است ولی اصل مسأله رجعت در حد تواتر از ائمه ـ علیهم السّلام ـ نقل شده است. که خداوند به هنگام ظهور امام زمان (عج) گروهی از شیعیان آن حضرت را که پیشتر مرده‌اند، باز می‌گرداند تا به ثواب یاری و کمک به آن حضرت برسند و حکومتش را ببینند. و هم چنین گروهی از دشمنان او را باز می‌گرداند تا از آنان انتقام بگیرد و شیعیان از مشاهدة ظهور حق و بالا گرفتن کلمه اهل آن، خشنود گردند.⁽¹⁹⁾ وهم چنین در روایات از موضوع «رجعت» به عنوان ایام الله تعبیر شده است. امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: ایام الله ـ که مایة سرور و عزت مؤمنین است ـ سه مرحله دارد که رجعت یکی از آن است. «ایام الله ثلاثة: یوم یقوم القائم و یوم الکره و یوم القیامه».⁽²⁰⁾ و در حدیث دیگر نیز امام صادق ـ علیه السّلام ـ ایمان به رجعت را ضروری شمرده و می‌فرماید: «از ما نیست کسی که اعتقاد به بازگشت ما نداشته باشد.»⁽²¹⁾ از روایات مربوط به این موضوع استفاده می‌شود که امر رجعت عمومی نیست، بلکه ائمه ـ علیهم السّلام ـ و عده خاصی از مؤمنین و کفار خالص در عصر قیام حضرت مهدی (عج) دوباره زنده می‌شوند. امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «رجعت و بازگشت مردگان به دنیا، همگانی و فراگیر نیست، بلکه مربوط به عده‌ای خاص است، برنمی‌گردند به دنیا مگر کسانی که از ایمان پاک برخوردارند و یا به حد شرک خالص رسیده‌اند.» و نیز می‌فرماید: «فقط کسانی در زمان ظهور قائم ما به سوی دنیا باز می‌گردند که ایمانش را خالص کرده باشند و یا به مرز کفر خالص رسیده باشند. غیر از این دو گروه، دیگران برگشتی به دنیا نخواهند داشت، مگر در قیامت.» بنابراین مسأله رجعت محدود به افراد خاصی است که در روایات اجمالا به برخی از این افراد و گروه‌ها اشاره شده است، ذیلاً به این روایات پرداخته می‌شود: رجعت ائمه ـ علیهم السّلام ـبیشتر روایات این باب مربوط است به رجعت و بازگشت ائمه ـ علیهم السّلام ـ . در این مورد نیز ما با دو دسته روایات مواجه هستیم: دسته‌ای از این روایات رجعت را برای تمام ائمه ـ علیهم السّلام ـ ثابت می‌کند. برخی دیگر از روایات ـ برای ذکر مصداق ـ تنها نام دو امام یعنی امیر المؤمنین و امام حسین ـ علیهم السّلام ـ را ذکر نموده است. و در پاره‌ای از روایات نام پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ نیز آمده است.⁽²²⁾ امّا سایر ائمه ـ علیهم السّلام ـ از آنان به طور خاص ذکری به میان نیامده است، بلکه به طور عام قائل به رجعت همه ائمه شده‌اند. نظیر آنچه که از امام صادق ـ علیه السّلام ـ در این زمینه نقل شده است. حضرت می‌فرماید: «هیچ امام و پیشوایی نیست مگر این که مجدداً در زمان خودش در آینده به دنیا باز می‌گردد در حالی که نیکان و بدان زمان او نیز همراه او بر می‌گردند تا افراد با ایمان از انسانهای کافر جدا شوند.»⁽²³⁾ و در حدیث دیگر امام زین العابدین ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «دوباره به سوی شما بر می‌گردند پیامبر شما و امیر المؤمنین علی ـ علیه السّلام ـ و امامان معصوم ـ علیهم السّلام ـ».⁽²⁴⁾اولین کسی که به دنیا باز می‌گردد امام حسین ـ علیه السّلام ـ است با اصحاب و یارانش امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «اولین کسی که قبر او شکافته می‌شود و به سوی دنیا باز می‌گردد، حسین بن علی ـ علیه السّلام ـ است.»⁽²⁵⁾ و در جای دیگر می‌فرماید: «نخستین فردی که به دنیا باز می‌گردد، حسین بن علی است پس حکومت می‌کند تا وقتی که در اثر پیری ابروان او بر چشمانش می‌افتد.»⁽²⁶⁾ که اشاره به طولانی بودن حکومت امام حسین در عصر رجعت است. و نیز از امام صادق علیه السّلام ـ نقل شده است که : نخستین کسی که سر ازخاک بر می‌دارد و با هفتاد و پنج هزار نفر از شیعیان، رجعت می‌کنند حسین بن علی ـ علیه السّلام ـ است.⁽²⁷⁾ جابر نیز از امام باقر ـ علیه السّلام ـ نقل می‌کند که امام حسین ـ علیه السّلام ـ در روز عاشورا، پیش از شهادتش، به تفصیل درمورد رجعت خود و یاران خود سخن گفت: «بشارت باد شما را به خدا قسم اگر این قوم ما را بکشند، ما نخستین کسانی هستیم که نزد پیامبرمان باز می‌گردیم و تا مدتی که خدا بخواهد توقف خواهیم کرد، آن گاه من اولین کسی هستم که قبرش شکافته می‌شود و ناگهان از قبر خارج می‌شوم، در حالی که امیر المؤمنین نیز از قبرش خارج شده و مهدی ما نیز قیام نموده است.»⁽²⁸⁾ در این روایت، رجعت امام حسین و امیر المؤمنین ـ علیهما السّلام ـ همزمان با قیام حضرت مهدی (عج) بیان شده است. در روایت دیگر امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «امام حسین ـ علیه السّلام ـ همراه با شهدای کربلا و هفتاد پیامبر، بازگشت می‌نماید. رو می‌آورد به سوی دنیا امام حسین همراه با کسانی که با وی به قتل رسیده بودند و همراهی می‌کنند او را هفتاد پیامبری که با موسی بن عمران مبعوث شدند. آن وقت حضرت قائم انگشترش را به او می‌سپارد.»⁽²⁹⁾ در ادامة این حدیث اشاره به غسل و دفن امام زمان ـ علیه السّلام ـ به وسیله امام حسین ـ علیه السّلام ـ نیز شده است. مفضل نیز از امام صادق ـ علیه السّلام ـ در این مورد نقل می‌کنند که امام حسین ـ علیه السّلام ـ با دوازده هزار نفر از شیعیانش رجعت می‌کنند، در حالی که عمامة سیاه پوشیده است.⁽³⁰⁾ علاوه بر اصحاب امام حسین ـ علیه السّلام ـ در روایات دیگر اشاره به رجعت بعضی از مؤمنین و شیعیان علی ـ علیه السّلام ـ نیز شده است. امام باقر ـ علیه السّلام ـ از امیر المؤمنین ـ علیه السّلام ـ نقل می‌کند که. در هنگام ظهور حضرت مهدی، مؤمنان، لبیک گویان، گروه گروه از قبرها بیرون می‌آیند و حضرت از این رخداد فوق العاده با تعجب یاد می‌کند. پس چقدر حیرت آور است (زنده شدن مردگان) چگونه در حیرت نباشم از زنده شدن مردگان که خداوند آنان را از قبورشان بر می‌انگیزند در حالی که گروه گروه مشغول گفتن لبّیک لبّیک ای دعوت کننده به سوی خدا، هستند.»⁽³¹⁾ رجعت دشمنان اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ و کفار برای کیفر و انتقامبعضی از روایات این باب، مربوط است به بازگشت معاندین و کفار تا به دست مؤمنان، ذلت و عذاب را بچشند و مؤمنان نیز تشفی پیدا کنند. امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «زمانی که مهدی ما ظهور نماید، خداوند کسانی را که به اذیت و آزار بندگان مؤمن می‌پرداختند، با همان قیافه قبلی‌شان، به دنیا باز می‌گرداند تا مؤمنین از آنان انتقام بگیرند.»⁽³²⁾ این روایت با توجه به آنچه در روایتی که قبلاً از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل شد (ما من امام الا و یکرفی قرنه و یکرمعه البر و الفاجر فی دهره حتی یمیز المؤمن من الکافر) نشان می‌دهد که قبل از قیامت در زمان رجعت نیز بازخواست و دادرسی وجود دارد. و بازگشت این عده از کفار با قیافه‌های اصلی شان، برای کیفر و تنبیه است. هم چنین در ذیل آیة و اقسموا بالله جهد ایمانهم لایبعث الله من یموت بلی وعداً علیه حقاً و لکن اکثر الناس لا یعلمون... لیعلم الذین کفروا انهم کانوا کاذبین⁽³³⁾ امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌فرماید: «یعنی فی الرجعه یردهم فیقتلهم و یشفی صدور المؤمنین فیهم».⁽³⁴⁾ یعنی در زمان رجعت خداوند آنان را بر می‌گرداند تا به دست مؤمنین کشته شوند و مؤمنین تسلی پیدا کنند. رجعت بعضی از شیعیان برای یاری حضرت مهدی (عج)امام صادق ـ علیه السّلام ـ به ابی‌بصیر می‌فرماید: «ای ابابصیر هنگامی که قیام کند مهدی ما، خداوند گروهی از شیعیان ما را به سوی او بر می‌انگیزند و از قبرهایشان خارج می‌کند. پس آنان با او بیعت می‌کنند در حالی که شمشیرهای‌شان بر گردن آنان آویخته است، این خبر به گوش شیعیانی که زنده‌اند می‌رسد و می‌گویند: فلانی‌ها از قبرشان خارج شده‌اند و به سپاه حضرت مهدی ملحق گردیده‌اند!».⁽³⁵⁾ این حدیث بیانگر انعکاس وسیع خبر زنده شدن و بازگشت مجدد این عده از شیعیان و ملحق شدن آنان با سپاه امام زمان می‌باشد، به گونه‌ که این خبر باشکوه، در میان شیعیان در حال حیات ـ که هر کدام چنین آرزویی را در دل می‌پرورانند ـ و در مجالس آنان رد و بدل و گفتگو می‌شود. در حدیث دیگر نیز امام صادق ـ علیه السّلام ـ از برانگیخته شدن این عده از شیعیان برای یاری امام زمان (عج) سخن می‌گوید: «هنگامی که قائم ما ظهور نماید خداوند عده‌ای از شیعیان را زنده می‌کند و آنان لبیک گویان گروه گروه به سوی او حرکت می‌کنند. آن وقت است که تردید منکران، رنگ می‌بازد و آنان نابود می‌شوند.»⁽³⁶⁾ رجعت انصار و وزراء حضرت مهدی که به طور خاص از آنان نام برده شده استدر برخی از روایات نام بعضی از افراد ذکر شده است مثل: اصحاب کهف، یوشع بن نون، سلمان فارسی، مقداد، ابودجانه، مالک اشتر و... و حتی تصریح شده است که این افراد در سمت وزراء و معاونان حکومت جهانی حضرت، در جهان از ناحیه حضرت، فرمانروایی می‌کنند. امام صادق ـ علیه السّلام ـ در این مورد می‌فرماید: «از پشت کوفه تعداد 27 مرد، برای یاری مهدی، از قبرهایشان خارج می‌شوند که 15 نفر از آنان از قوم موسی است ـ آنانی که هدایت شدند و بر اساس حق رفتار نمودند ـ و 7 نفر از اصحاب کهف و یوشع بن نون و سلمان و ابودجانه انصاری و مقداد و مالک اشتر، می‌باشند. اینها همواره در پیشگاه مهدی مشغول خدمت و حکمرانی هستند.»⁽³⁷⁾ رجعت مفضّل بن عمر، امام صادق ـ علیه السّلام ـ در مورد وی که از اصحاب خاص حضرت می‌باشد، می‌فرماید: تو نه تنها در هنگام ظهور مهدی (عج) دوباره زنده می‌شوی، بلکه جزء افراد ویژة مهدی خواهی بود که مرتب فرمان صادر می‌کنی ـ یا مفضل انت و اربعة و اربعون رجلاً تحشرون مع القائم. انت علی یمین القائم تأمر و تنهی و الناس ... اطوع لک منهم الیوم».⁽³⁸⁾ رجعت داود بن کثیر الرّقیامام صادق ـ علیه السّلام ـ در مورد شأن و منزلت این صحابی بزرگوار خود می‌فرماید: «انزلوا داود الرقی منی بمنزلة المقداد من رسول الله ـ صلّی الله علیه و آله ـ».⁽³⁹⁾ یعنی قدر و منزلت این مرد نزد من نظیر مقداد نزد پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ است. و نیز می‌فرماید: «من سرّه ان ینظر الی رجلٍ من اصحاب القائم فلینظر الی هذا» (داود رقی).⁽⁴⁰⁾ کسی که می‌خواهد مردی از یاران مهدی را ببیند به او نگاه کند. رجعت عبدالله بن شریک عامریامام باقر ـ علیه السّلام ـ در مورد وی می‌فرماید: گویا می‌بینم که عبدالله بن شریک با چهار هزار نفر سپاه، پیشاپیش حضرت مهدی (عج) تکبیرگویان، از دامنه کوه بالا می‌روند. «کانی بعبدالله بن شریک العامری علیه عمامة سوداء ... بین یدی قائمنا اهل البیت فی اربعة آلاف یکبرون».⁽⁴¹⁾ رجعت اسماعیل فرزند امام صادق ـ علیه السّلام ـ ابوخدیجه از امام صادق ـ علیه السّلام ـ در مورد فرزندش اسماعیل نقل می‌کند که وی نخستین کسی است که با ده نفر از یارانش زنده می‌شوند و ظهور می‌کنند و عبدالله بن شریک یکی از این ده نفراست که وظیفه پرچمداری را به عهده دارد. «انه یکون اول منشور فی عشرة من اصحابه و منهم عبدالله بن شریک و هو صاحب لوائه».⁽⁴²⁾ رجعت حمران بن اعین و میسّر بن عبدالعزیزامام صادق ـ علیه السّلام ـ در مورد این دو نفر می‌فرماید: گویا می‌بینم که آنان در حالی که شمشیر در دست دارند، ‌در میان مردم، میان صفا و مروه مشغول صحبت می‌باشند. «کانی بحمران بن اعین و میسّر بن عبدالعزیز یخطبان الناس باسیافهم بین الصفا و المروه».⁽⁴³⁾ کلام آخر: قابل توجه سؤال کننده محترم و خوانندگان عزیز: اینکه، روایات بحث رجعت، هرگز درصدد برشمردن تعداد و آمار افراد و یا ذکر اسامی آنان، نمی‌باشد. بلکه این روایات ضمن اشاره به اسامی برخی از افراد گروه‌ها، مسأله رجعت مردگان به دنیا را، محدود و مختص کسانی می‌داند که قبل از مرگ از درجه بالای ایمان برخوردار بوده و در حمایت از دین الهی و اطاعت از ائمه ـ علیهم السّلام ـ کوتاهی ننموده‌اند و یا کسانی که در راه کفر و عناد با اهلبیت ـ علیهم السّلام ـ از هیچ تلاشی فروگذار نبوده‌اند. اما غیر از این دو گروه ـ چنانچه قبلاً اشاره شد ـ بازگشت به دنیا نخواهند اشت (و اماما سوی هذین فلا رجوع لهم الی یوم الماب). بنابراین آنچه مهم و تعیین کننده است خلوص ایمان در پرتو عمل به دستورات الهی و اعتصام به ولایت امام معصوم ـ علیهم السّلام ـ است تا در اثر چنین پیوندی خداوند نیز وی را از چنین فوز عظیمی در ایام الله ظهور مهدی و رجعت اهلبیت ـ علیهم السّلام ـ برخوردار نماید. به همین خاطر مهم‌ترین تقاضای شیعه از خداوند در دعای عهد این است که: «پروردگارا! ما را از یاران و کمک کنندگان حضرتش قرار بده و شرف شهادت در محضر او را نصیب ما بفرما، پروردگارا اگر چنانچه مرگ میان من و ظهور او فاصله انداخت، پس من را بعد از مرگ نیز هنگام ظهورش، از قبرم خارج فرما در حالی که کفنم را پوشیده و شمشیربه دست آماده انجام فرمان حضرت باشم.»⁽⁴⁴⁾ جالب این است که این آرزو و تقاضا، بعد از اعلام بیعت اکید با حضرت ولی عصرارواحنا فداه و امضای عهد و پیمان با او، ابراز می شود. (عقدا و بیعة له فی عنقی لا احول عنها و لا ازول ابداً). بدیهی است که تمام دشواری و اهمیت کار، عمل به این بیعت و به پایان رساندن آن است. فلسفه رجعت و بازگشت به دنیابا استفاده از آیات و روایات که در باب رجعت وارد شده است، به چند حکمت اشاره می‌کنیم: 1. رسیدن به تکاملعالم دنیا ظرف فعلیت یافتن قوه ها و تکامل استعدادها است و برای رسیدن به آخرت خلق شده است.⁽⁴⁵⁾ تا موجودات ارزنده خویش را در دامن خود پرورش داده به تکامل مطلوب برساند، اما از آنجایی که عدة از مؤمنان خالص به خاطر موانع و مرگهای غیرطبیعی از ادامه این مسیر معنوی باز مانده‌اند. حکمت خدای حکیم ایجاب می‌کند که آنان به دنیا برگردند و سفر تکاملی خود را به پایان برسانند. چنانچه امام صادق _ علیه السلام _ می‌فرماید: هر مؤمنی که کشته شده باشد به دنیا بر می‌گردد تا _ بعد از زندگی مجدد _ به مرگ طبیعی بمیرد و هر مؤمنی که مرده باشد بدنیا بر میگردد تا کشته شود (و به ثواب شهادت برسد).⁽⁴⁶⁾ 2. کیفر دنیویگروهی از منافقان و جباران سرسخت علاوه بر کیفر خاص خود در رستاخیز باید مجازاتهایی در این جهان، نظیر آنچه بعضی از اقوام سرکش دیدند، ببینند و... و ممکن است آیه شریفة: و حرام علی قریة اهلکناها انهم لا یرجعون⁽⁴⁷⁾ یعنی حرام است بر اهل شهرهای که بر اثر گناه نابودشان کردیم، که بازگردند، آنها هرگز باز نمیگردند. نیز اشاره به همین معنا باشد چرا که عدم بازگشت را در مورد کسانی می‌گوید که در این جهان به کیفر شدید خود رسیدند و از آن روشن می‌شود گروهی که چنین کیفرهایی را ندیدند باید بازگردند و مجازات شوند.⁽⁴⁸⁾ بنابراین هدف از بازگشت مجدد این دو گروه، تکمیل یک حلقه تکاملی برای دسته اول و تنزل به پست ترین درجة ذلت برای دستة دوم است و با توجه به اینکه رجعت عمومی نیست و اختصاص به مؤمنان خالص و کافران محض دارد، چنانچه امام صادق _ علیه السلام _ فرمود: رجعت جنبة عمومی ندارد، بلکه اختصاص دارد به کسانی که به ایمان کامل و شرک خالص رسیده باشند.⁽⁴⁹⁾ معلوم می‌شود که این دو مورد از حکمتهای اساسی رجعت است. 3. یاری دین و شرکت در تشکیل حکومت عدل جهانیاز آیات و روایات متعدد استفاده می‌شود که دین اسلام بر همه ادیان و مکاتب موجود بشری غلبه گردیده حکومت عدل الهی به دست توانمند و با کفایت قائم آل محمد _ صلی الله علیه و آله _ جهانگیر می‌شود، خداوند می‌فرماید: همانا ما فرستادگان خویش و مؤمنان را در دنیا و روزی که شاهدان برخیزند، یاری خواهیم کرد.⁽⁵⁰⁾ از ظاهر این آیه استفاده می‌شود که این نصرت دسته جمعی انجام می‌شود نه به صورت فردی اما از این که چنین نصرتی تا هنوز تحقق پیدا نکرده است، قطعاً در آینده محقق خواهد شد، زیرا وعده الهی تخلف ناپذیر است. لذا امام صادق _ علیه السلام _ در تفسیر همین آیه می‌فرماید: به خدا سوگند این نصرت در رجعت است چرا که بسیاری از پیامبران و ائمه _ علیهم السلام _ در دنیا کشته شدند و کسی آنها را یاری نکردند؟ و این مطلب در رجعت تحقق خواهد یافت.⁽⁵¹⁾ و نیز امام باقر _ علیه السلام _ در تفسیر آیه مبارکه: هو الذی ارسل...: یعنی او کسی است که رسول خود را با دین حق برای هدایت بشر فرستاد تا او را بر همه ادیان پیروز گرداند. فرموده: یظهره الله عزوجل فی الرجعه:⁽⁵²⁾ یعنی خداوند دین حق را در رجعت بر سایر ادیان برتری میدهد. 4. انتقام و قصاص مستقیمچه بسا افرادی در این دنیا بودند که از تمامی حقوقشان به عنوانهای مختلفی محروم گشته و مظلومانه به قتل رسیده‌اند بدون اینکه حق او گرفته شده باشد، از حکمتهای رجعت این است که خداوند، هر دو طرف را به دنیا بر میگرداند تا شخص مظلوم به دست خود داد خود را از ظالم بگیرد. از امام کاظم _ علیه السلام _ نقل شده که فرمود: مردمی که مرده اند به دنیا بازگشت خواهند کرد تا انتقام خود را بگیرند، به هر کس آزاری رسیده به مثل آن قصاص می‌کند و هر کس خشمی دیده بمانند آن انتقام می‌گیرد و هر کس کشته شد، قاتل را به دست خود به تقاص خون خود می‌کشد و برای این منظور دشمنان آنان نیز به دنیا بر می‌گردند تا آنها خون ریخته شده خود را تلافی کنند و بعد از کشتن آنها سی ماه زنده می‌مانند، سپس همگی در یک شب می‌میرند، در حالی که انتقام خون خود را گرفته و دلهایشان شفا یافته است، دشمنان آنها به سختترین عذاب دوزخ مبتلا می‌شوند.⁽⁵³⁾ منابع: 1. ابن منظور، لسان العرب، نشر ادب الحوزه، 1405 ق، ج 8، ص 114. 2. شیخ مفید، اوائل المقالات، مکتبه الداوری، ص 89. 3. بحرانی، سیدهاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، آفتاب، ج 2، ص 408. 4. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، بیروت، موسسه الوفاء، ج 53، ص 52. 5. طاهری، حبیب الله، سیمای آفتاب، قم، زائر، 1385ش، ص338. 6. تفسیر نمونه، دار الکتب الاسلامیه، آفتاب 1368 ش، ج 15، ص 556. 7. سورة نمل، آیة 83. 8. ترجمه قرآن، آیة الله مکارم. 9. کهف، آیة 47. 10. رجعت علامه مجلسی برگرفته از کتاب حق الیقین،‌ ص 16. 11. ترجمه تفسیر مجمع البیان، ج 18، ص 140. 12. سورة غافر، آیة 51. 13. ترجمه آیة الله مکارم. 14. سورة قصص، آیة 85. 15. رجعت علامه مجلسی. 16. تفسیر آسان، ج 15، ص 222. 17. ترجمه المیزان، ج 16، ص 131. . ترجمه آیة الله مکارم. 18. مرحوم مجلسی، بحار الانوار، ج 1، ص 35. 19. شیعه و رجعت، ص 250، تألیف الشیخ محمد رضا الطبسی النجفی، ترجمه و تلخیص از سید محمد میرشاه ولد، ‌قطع وزیری، چ اول، 1376، دار النشر اسلام، قم. 20. معجم الاحادیث الامام المهدی (عج)، ج 4، ص 82. حدیث شماره 1152، تألیف الهیئة العلمیه تحت اشراف الشیخ علی الکورانی، طبع الاولی، 1411 هـ .ق، موسسة المعارف الاسلامیه، قم. 21. همان، ص 84، ح 1154. 22. ر.ک: سیمای آفتاب، ص 345، دکتر حبیب الله طاهری، چاپ اول، 1380 هـ .ش، انتشارات زایر، قم. 23. رجعت از نگاه عقل و دین، ص 94، غلام رضا مغیثی، چ اول، 1380، قطع رقعی، انتشارات قم. 24. معجم احادیث المهدی، ج 5، ص 327، ش 1763. 25. میزان الحکمه، ج 4، ص 58، ش 6932، محمدی ری شهری، چاپ مکتب الاعلام، 1362 هـ .ش. 26. معجم احادیث المهدی، ج 5، ص 328، ش 1766. 27. البیعة لله، ص 152، نوشته فریده گل محمدی آرمان، چ اول، زمستان 1376، دار النشر اسلام، قم. 28. بحار الانوار، ج 53، ص 61، حدیث 52. 29. معجم احادیث المهدی، ج 3، ص 89، ش 1158. 30. البیعة لله، ص 275. 31. بحار الانوار، ج 53، ص 46، حدیث 20. 32. معجم احادیث الامام المهدی، ج 4، ص 95، ش 1162. 33. سوره نحل، 39 ـ 40. 34. معجم احادیث الامام المهدی، ج 5، ص 214، ش 1638. 35. الشیعه و الرجعه، ج 1، ص 385، تألیف الشیخ محمدرضا الطبسی النجفی، طبع الثالثه، 1385 هـ، 1966 م، نجف. 36. معجم الاحادیث الامام المهدی،‌ج 4، ص 101، ش 1167. 37. بحار الانوار، ج 53، ص 90، حدیث 95. 38. معجم احادیث الامام المهدی، ج 4، ص 98، ش 1165. 39. جامع الرواة، ج 1، ص 308، محمد بن علی الاردبیلی الغروی الحائری، طبع کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، 1403 هـ .ق، قم. 40. همان. 41. اثباه الهداة، ج 3، ص 561، تألیف محمد بن الحسن الشیخ الحر العاملی، بی‌تا. 42. چشم اندازی به حکومت مهدی، ص 95، نجم الدین طبسی، ویرایش دوم، چاپ سوم، 1380، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، (بوستان کتاب). 43. میزان الحکمه، ج 4، ص 58، ش 6934. 44. بحار الانوار، ج 53، ص 96، مفاتیح الجنان، چاپ فیض، ص 893، (دعای عهد). 45. نهج البلاغه، ح 463، ترجمه محمد دشتی، نشر نسیم حیات، 1379. 46. بحار، ج 53، ص 40. 47. انبیاء، 59. 48. تفسیر نمونه، ج 15، ص 560، تاریخ نشر، 1362. 49. محمدرضا ضمیری، رجعت، ص 55، نشر موعود، تهران، چ دوم، 1380 ش. 50. مؤمن، 51. 51. یزدی حائری، شیخ علی، الزام الناصب، قم، موسسه مطبوعاتی حق بین، 1397 ق. 52. بحار، ج 53، ص 64. 53. علی دوانی، مهدی موعود، ترجمه ج 13، ص 1188، دار الکتب الاسلامیه،چ 27، 1375. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 00:23 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) چرا اعتقاد به رجعت به شيعه اختصاص يافته است؟ چرا اعتقاد به رجعت به شيعه اختصاص يافته است؟ چرا به مرور زمان اعتقاد به رجعت يكى از مشخصات شيعيان اهل بيت عليهم السلام و يكى از شعائر اين مذهب قرار گرفت؟ اين جريان به رجعت اختصاص ندارد، بلكه در بعضى از مسائل اعتقادى ديگر، و نيز احكام شرعى و فروع عملى، و حتى در آداب و سنن دينى همين طور است، كه ادلّه از كتاب و سنّت يا سنّت تنها بر آن امر وجود دارد و در كتب فريقين آمده، ولى جمهور اهل سنّت از اعتقاد و يا عمل به آن سر باز زده، و به مرور به شيعيان اختصاص پيدا كرده و از علائم مشخصه آنان شده است. عجيب تر اين كه وقتى متعرّض آن امر مى شوند، به شيعه نسبت مى دهند و دهان كجى مى كنند! انگشتر به دست راست كردن ـ كه شيعه و سنّى از رسول الله صلى الله عليه وآله آورده اند و سنّت بر آن قرار داشته ـ ترك شد. جارالله زمخشرى مى گويد: أول من تختّم باليسار معاوية بن أبي سفيان;1 نخستين كسى كه انگشتر به دست چپ پوشيد معاوية بن ابى سفيان بود. هم اكنون غير شيعيان به سنّت معاويه و بنى اميه عمل مى كنند; يعنى انگشتر در دست چپ قرار مى دهند و سنّت رسول الله صلى الله عليه وآله را رها كرده اند و مى گويند: تختّم به يمين شعار شيعه شده است. در كيفيت پيچيدن عمامه حديث داريم كه پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله اين گونه كه ما الآن عمامه مى پيچيم، عمامه مى پيچيدند، نه مانند اهل سنّت.2 از اين رو، اين لباس شعار روحانيت شيعه و متدينين آن ها شد. در كيفيّت قبور، سنّت آن است روى قبر مسطّح باشد، و حتى بزرگان عامّه به ورود احاديث در اين معنا و عمل مسلمانان تصريح مى كنند. براى مثال شافعى در كتاب الاُم مى نويسد: ... ويسطح القبر وكذلك بلغنا عن النبي صلّى الله عليه وآله أنّه سطح قبر إبراهيم ابنه... وقد بلغني عن القاسم بن محمّد قال: رأيت قبر النبي صلّى الله عليه وآله وأبي بكر وعمر مسطحة... .3 امّا ملاحظه مى كنيد كه قبور غير شيعيان به شكل كوهان شتر است و مسطّح بودن قبور به شيعيان اختصاص پيدا كرده است. در همه اين موارد قصد عناد با رسول الله و اهل بيت عليهم السلام و بدعت گذارى در دين داشته اند.4 ولى در رجعت اين خصوصيّت وجود دارد كه اعتقاد به آن يعنى اعتقاد به رجوع اهل بيت عليهم السلام و بزرگان مؤمنان و تشكيل حكومت حقّه و برقرارى اسلام حقيقى و برچيده شدن بدعت ها و ذلّت مخالفان اهل بيت عليهم السلام در اين عالم، معلوم است كه مخالفان، اين حقيقت را نمى توانند بپذيرند، از اين رو، يا منكر مى شوند و يا استهزا مى كنند. در اين باره داستان ابوحنيفه با مؤمن طاق معروف است كه در منابع چنين روايت شده است: روزى ابوحنيفه به مؤمن طاق گفت: تو فلان مبلغ را به من قرض بده من در رجعت به تو برمى گردانم و دينم را ادا مى كنم! مؤمن طاق گفت: تو اول به من قول بده كه در آن روز به صورت انسان برمى گردى، شايد به صورت خوك برگشتى.5 به هر حال، اهل سنّت در دراز مدّت منكر رجعت شده اند و رجعت از اعتقادات خاصه شيعه و تشيّع شده است. مرحوم آقاى مظفر در كتاب عقائد به همين نكته اشاره مى كند و مى گويد: نعم قد جاء القرآن الكريم بوقوع الرجعة إلى الدنيا، وتظافرت بها الأخبار عن بيت العصمة. والإمامية بأ جمعها عليه إلا قليلون منهم تأوّلوا ما ورد في الرجعة بأنّ معناها رجوع الدولة والأمر والنهي إلى آل البيت عليهم السلام بظهور الإمام المنتظر، من دون رجوع أعيان الأشخاص وإحياء الموتى. والقول بالرجعة يعد عند أهل السنة من المستنكرات الّتي يستقبح الاعتقاد بها، وكان المؤلّفون منهم في رجال الحديث يعدّون الاعتقاد بالرجعة من الطعون في الراوي والشناعات عليه الّتي تستوجب رفض روايته وطرحها. ويبدو أنّهم يعدّونها بمنزلة الكفر والشرك بل أشنع، فكان هذا الاعتقاد من أكبر ما تنبز به الشيعة الإمامية ويشنع به عليهم. ولا شكّ في أنّ هذا من نوع التهويلات الّتي تتخذها الطوائف الإسلامية فيما غبر ذريعة لطعن بعضها في بعض والدعاية ضدّه. ولا نرى في الواقع ما يبرر هذا التهويل، لأنّ الاعتقاد بالرجعة لا يخدش في عقيدة التوحيد ولا في عقيدة النبوة، بل يؤكّد صحّة العقيدتين، إذ الرجعة دليل القدرة البالغة لله تعالى كالبعث والنشر، وهي من الأمور الخارقة للعادة الّتي تصلح أن تكون معجزة لنبينا محمّد وآل بيته صلّى الله عليه وعليهم وهي عيناً معجزة إحياء الموتى الّتي كانت للمسيح عليه السلام، بل أبلغ هنا، لأنّها بعد أن يصبح الأموات رميماً (قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَهِيَ رَميمٌ * قُلْ يُحْييهَا الَّذي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّة وَهُوَ بِكُلِّ خَلْق عَليمٌ)6.7 اعتقاد به رجعت را بايد قبول كنيم; چرا كه در اين زمينه آيات و روايات فراوان است و استبعاد معنا ندارد تا چه رسد به انكار... . منابع: 1 . ربيع الابرار: 4 / 24، باب 75. 2 . ر.ك: شرح منهاج الكرامه: 2 / 11. 3 . كتاب الاُم: 311. 4 . براى آگاهى بيشتر در اين زمينه ر.ك: شرح منهاج الكرامه: 2 / 7 ـ 13. 5 . الاحتجاج: 2 / 148، بحار الأنوار: 47 / 299. 6 . سوره يس (36): آيه 79. 7 . عقائد الإمامية: 81 . برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 ] [ 00:07 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) رجعت در روايات رجعت در روايات روايات بسيارى درباره رجعت وارد شده و در اين زمينه كتاب هاى زيادى از زمان ائمه عليهم السلام به جهت جمع آورى آن روايات نوشته شده است. يكى از اين كتاب ها، كتاب فضل بن شاذان است. او از اصحاب حضرت امام رضا عليه السلام بود، اين كتاب هم اكنون در دسترس ماست. و كتاب هاى ديگرى نيز بزرگانى هم چون شيخ صدوق، علامه حلّى و شيخ حرّ عاملى رحمهم الله در قرون گذشته در خصوص رجعت تأليف كرده اند.1 روايات رجعت را مى توان به چند بخش تقسيم كرد: 1 . رواياتى كه در آن ها واژه «رجعت» يا كلمه «كرّ» كه به معناى رجعت و برگشتن است ياد شده، و در اين روايات تصريح شده كه مؤمنان بايد به رجعت معتقد باشند. 2 . رواياتى كه در آن ها ائمه عليهم السلام از رجوع خودشان به اين عالم و يا از بازگشت برخى اصحاب به طور مشخص خبر داده اند كه به بعضى از اصحاب فرمودند: تو از جمله كسانى هستى كه به اين عالم رجوع خواهى كرد. 3 . رواياتى كه در ذيل آيات وارد شده است كه شيخ حرّ عاملى رحمه الله تصريح دارند كه روايات بسيارى در ذيل اين آيات وارد شده است.2 4 . رواياتى كه نشان گر معجزه ها و شگفتى هاى ائمه عليهم السلام است; به اين معنا كه به توسط آن بزرگواران مرده اى زنده شده و به اين عالم باز گشته است. از مجموع اين روايات، انسان به ضرورت رجعت معتقد مى شود. شيخ صدوق رحمه الله در كتاب من لا يحضره الفقيه روايت مى كند كه امام صادق عليه السلام فرمود: ليس منّا من لم يؤمن بكرّتنا ويستحلّ متعتنا;3 كسى كه به رجعت ما اعتقاد نداشته باشد و متعه (ازدواج موقّت) را حلال نداند، از ما نيست. در روايت ديگرى كه شيخ صدوق رحمه الله روايت كرده آمده است كه امام صادق عليه السلام فرمود: من أقرّ بسبعة أشياء فهو مؤمن: البراءة من الجبت والطاغوت، والإقرار بالولاية، والإيمان بالرجعة، والاستحلال للمتعة، وتحريم الجرّي، والمسح على الخفين.4 اگر كسى به هفت چيز معتقد باشد او را ما مؤمن مى دانيم كه يكى از آن ها رجعت است. در روايت ديگرى فضل بن شاذان مى گويد: امام رضا عليه السلام مى فرمايد: من أقرّ بتوحيد الله ونفى التشبيه ونزّهه عمّا لا يليق به، وأقرّ بأن له الحول والقوّة والإرادة والمشيّة والخلق والأمر والقضاء والقدر، وأنّ أفعال العباد مخلوقة خلق تقدير لا خلق تكوين، وشهد أنّ محمداً رسول الله وأنّ عليّاً والأئمة بعده حجج الله، ووالى أولياءهم، واجتنب الكبائر، وأقرّ بالرّجعة والمتعتين وآمن بالمعراج والمسألة في القبر والحوض والشفاعة وخلق الجنّة والنار والصّراط والميزان والبعث والنشور والجزاء والحساب، فهو مؤمن حقاً، وهو من شيعتنا أهل البيت.5 كسى كه به توحيد خدا، رجعت، دو متعه، معراج پيامبر اكرم، سؤال منكر و نكير، حوض در قيامت، شفاعت و مخلوق بودن بهشت و جهنم، صراط و ميزان و بعث و نشور و جزا و حساب، معتقد باشد و اقرار كند، او از مؤمنان حقيقى و از شيعيان ما اهل بيت است. در كتاب الكافى و تهذيب الاحكام به سند صحيح روايت شده كه بريد بن معاويه گفت: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: بعث أمير المؤمنين صلوات الله عليه مصدّقاً من الكوفة إلى باديتها... . ثمّ قال: أما والله لا تذهب الأيام واللّيالي حتّى يحيي الله الموتى ويميت الأحياء ويردّ الله الحق إلى أهله ويقيم دينه الّذي ارتضاه لنفسه ونبيّه، فأبشروا ثم أبشروا ثم أبشروا، فوالله، ما الحق إلاّ في أيديكم;6 به خدا سوگند، دنيا تمام نخواهد شد تا اين كه خداوند متعال مردگان را زنده مى كند و زندگان را مى ميراند و حق در اين عالم به اهلش برمى گردد و خداوند متعال دين خود را كه بر آن خشنود است زنده مى كند و برپا مى دارد. به نظر مى رسد در اين زمينه اين چند روايت كافى است. منابع: 1 . ر.ك: صفحه هاى 301 و 302 از همين كتاب. 2 . الايقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة: 92. 3 . من لا يحضره الفقيه: 3 / 458، حديث 4583، بحار الأنوار: 53 / 92، حديث 101. 4 . وسائل الشيعه: 24 / 132 ـ 133، حديث 30164، بحار الأنوار: 62 / 193 ـ 194، حديث 12. 5 . صفات الشيعه: 50، بحار الأنوار: 66 / 9 ـ 10، حديث 11. 6 . الكافى: 3 / 536، حديث 1، تهذيب الاحكام: 4 / 97، حديث 274. برچسب‌ها: [ چهارشنبه 21 خرداد 1393 ] [ 23:58 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) رجعت در دعاها و زيارات رجعت در دعاها و زيارات در دعاها و زيارات پيامبر اكرم و ائمه اطهار عليهم السلام هم چون زيارت جامعه نيز رجعت به صراحت آمده و به آن اقرار شده است. در زيارت سيدالشهدا سلام الله عليه مى خوانيم: إنّي بكم مؤمن وبإيابكم موقن بشرايع ديني وخواتيم عملي.1 در زيارت حضرت ولى عصر عليه السلام مى خوانيم: فإن توفيتني اللّهم قبل ذلك فاجعلني يا ربّ فيمن يكرّ في رجعته ويملّك في دولته ويتمكن في أيامه;2 خدايا! اگر اجل من فرا رسد و زمان ظهور حضرت را درك نكنم، مرا از آن هايى قرار بده كه دوباره به اين عالم، در زمان حكومت آن حضرت، برمى گردد و مرا جزء ياران آن حضرت قرار بده. در زيارت پيامبر اكرم و ائمه عليهم السلام از راه دور مى خوانيم: إنّي من القائلين بفضلكم، مقرّ برجعتكم، لا أنكر لله قدرة ولا أزعم إلاّ ما شاء الله.3 قدرت خداوند متعال قابل انكار نيست، من اقرار دارم كه شما برمى گرديد و چيزى نمى گويم مگر اين كه اراده خداوند متعال را مى خواهم، خواست خدا، خواست من است و من تسليم اراده خداوند متعال هستم. منابع: 1 . المصباح: 502، بحار الأنوار: 98 / 360. 2 . بحار الأنوار: 53 / 95، حديث 108. 3 . جمال الأسبوع: 154، بحار الأنوار: 97 / 189، حديث 12. برچسب‌ها: [ چهارشنبه 21 خرداد 1393 ] [ 23:52 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) رجعت در امّت هاى پيشين رجعت در امّت هاى پيشين از دليل هاى ديگر، رجعت و احياى مردگان در اُمت هاى پيشين است كه قرآن مجيد آن را اخبار كرده و قطعاً واقع شده است. گفتنى است كه اگر براى هر قضيه اى كه مورد انكار يا استبعاد قرار بگيرد نظيرى ذكر بشود، منكر صد در صد با شنيدن نظير اول چند درجه انكارش پايين مى آيد و هم چنين با شنيدن نظير دوم، سوم، چهارم و پنجم سپس براى او يك امر طبيعى مى شود; چرا كه ذكر نظائر براى رفع استبعاد و دفع انكار بسيار مفيد است. از اين رو در بحث طول عمر حضرت ولى عصر عجل الله تعالى فرجه الشريف كه به برخى ذهن ها مسئله بعيدى مى آيد و يا برخى استغراب مى كنند و ـ خداى ناكرده ـ كسانى در عاقبت بخواهند منكر بشوند، از وجوه دفع استبعاد ذكر نظائر است. براى مثال حضرت خضر و حضرت عيسى قبل از امام زمان بوده و به اتفاق مسلمانان هنوز زنده اند و افراد ديگرى در اين عالم بودند كه بعد از عمر طولانى از دار دنيا رفته اند. ابوهلال عسكرى اسامى و حالات عدّه كثيرى از كسانى كه عمر طولانى كرده اند در كتاب المعمرون والوصايا1 ذكر كرده است. رجعت نيز همين طور است، وقتى قرآن مجيد اخبار كند كه در اُمت هاى پيشين به قدرت خداوند متعال و به اذن الاهى احياء مردگان واقع شده; نه يك بار نه دو بار، پس اين قضيه ممكن بوده و واقع شده، و هم اكنون نيز قدرت خداوند متعال باقى است. بنابراين، وقتى قرآن مجيد و روايات از رجعت در اين عالم در زمان حضرت ولى عصر عليه السلام خبر مى دهند، انكار وجهى ندارد. خداوند متعال خبر مى دهد كه عُزير بعد از مرگ احيا شد، آن جا كه مى فرمايد: (أَوْ كَالَّذي مَرَّ عَلى قَرْيَة وَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنّى يُحْيي هذِهِ اللّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللّهُ مِائَةَ عام ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْم قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عام فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَشَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَانْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنّاسِ وَانْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْمًا فَلَمّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللّهَ عَلى كُلِّ شَيْء قَديرٌ);2 يا همانند كسى كه از كنار يك آبادى (ويران شده) عبور كرد، در صورتى كه ديوارهاى آن، به روى سقف هايش فرو ريخته بود، (و اجساد و استخوان هاى اهل آن، در هر سو پراكنده بود; او با خود) گفت: «چگونه خدا اين ها را پس از مرگ، زنده مى كند؟!» (در اين هنگام،) خدا او را يكصد سال ميراند; آن گاه زنده كرد و به او گفت: «چه قدر درنگ كردى؟» گفت: «يك روز; يا بخشى از يك روز.» فرمود: «بلكه يكصد سال درنگ كردى! نگاه كن به غذا و نوشيدنى خود هيچ گونه تغيير نيافته است! ولى به الاغ خود نگاه كن! براى اين كه تو را نشانه اى براى مردم قرار دهيم. اينك به استخوان ها آن نگاه كن كه چگونه آن ها را برداشته، به هم پيوند مى دهيم، و گوشت بر آن مى پوشانيم» هنگامى كه اين امور بر او آشكار شد، گفت: «مى دانم خدا بر هر كارى توانا است». در آيه ديگرى مى فرمايد: (وَإِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتّى نَرَى اللّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصّاعِقَةُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ * ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ);3 و (نيز به ياد آوريد) هنگامى را كه گفتيد: «اى موسى! ما هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد; مگر اين كه خدا را آشكارا (با چشم خود) ببينيم!» پس صاعقه شما را گرفت; در حالى كه تماشا مى كرديد. سپس شما را پس از مرگتان، زندگى بخشيديم; شايد سپاس گزار باشيد. از اين رو، اين احيا ممكن بوده و واقع شده است. علماى ما براى تتميم استدلال به وقوع رجعت در اُمت هاى پيشين به حديثى متفق عليه بين شيعى و سنّى استدلال مى كنند كه در آن حديث پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: تمام آن چه كه در اُمت هاى پيشين واقع شده است، در اين اُمت نيز واقع خواهد شد. شيخ طبرسى رحمه الله در تفسير مجمع البيان مى نويسد: وقد تظاهرت الأخبار عن أئمة الهدى من آل محمد صلّى الله عليه وآله في أن الله سيعيد عند قيام المهدي، قوماً ممّن تقدم موتهم من أوليائه وشيعته ليفوزوا بثواب نصرته ومعونته، ويبتهجوا بظهور دولته. ويعيد أيضاً قوماً من أعدائه لينتقم منهم، وينالوا بعض ما يستحقونه من العذاب في القتل، على أيدي شيعته وليبتلوا بالذلّ والخزي بما يشاهدون من علوّ كلمته، ولا يمتري عاقل أنّ هذا مقدور لله تعالى غير مستحيل في نفسه، وقد فعل الله ذلك في الأمم الخالية، ونطق القرآن بذلك في عدّة مواضع، مثل قصّة عزير و غيره، على ما فسّرناه في موضعه، وصحّ عن النبي صلّى الله عليه وآله قوله: «سيكون في أمتي كلّ ما كان في بنى إسرائيل حذو النعل بالنعل والقذة بالقذة، حتى لو أن أحدهم دخل جُحر ضبّ لدخلتموه.4 شيخ صدوق رحمه الله در روايتى نقل مى كند كه حضرت امام رضا عليه السلام اين گونه استدلال دارند. در آن روايت آمده است: مأمون به امام رضا عليه السلام عرض كرد: يا اباالحسن! درباره رجعت چه مى گوييد؟ امام رضا عليه السلام فرمود: إنّها الحقّ، قد كانت في الأمم السّالفة ونطق به القرآن، وقد قال رسول الله صلى الله عليه وآله: «يكون في هذه الاُمّة كلّ ما كان في الاُمم السّالفة حذو النعل بالنعل والقذة بالقذة;5 به راستى رجعت حق است. در اُمّت هاى پيشين بوده و قرآن به آن گوياست. پيامبر خدا صلى الله عليه وآله فرمود: آن چه در امّت هاى پيشين بوده مو به مو در اين اُمّت نيز خواهد بود. به نظر مى رسد كه شيخ طبرسى رحمه الله اين استدلال را از امام رضا عليه السلام گرفته است. علماى ما درباره اين روايت مى گويند: اين روايت به سند صحيح از پيامبر خدا صلى الله عليه وآله رسيده است. از طرفى، در مدارك سنّى آمده است كه پيامبر خدا صلى الله عليه وآله فرمود: والّذي نفسي بيده، لتتبعنّ سنن الّذين من قبلكم شبراً بشبر وذراعاً بذراع وباعاً فباعاً حتّى لو دخلوا جحر ضبّ لدخلتموه; همان راهى را كه آن ها رفته اند دقيقاً شما قدم به قدم خواهيد رفت. گرچه كسى در يك سوراخ تنگ حيوانى پنهان شود. اگر براى آن ها نيز چنين چيزى اتفاق افتاده باشد براى شما نيز اتفاق خواهد افتاد. قالوا: ومن هم يا رسول الله! أهل الكتاب؟ قال: فمن; عرض كرديم: تمام آن چه كه بر يهود و نصارا گذشته بر اين امت نيز خواهد گذشت؟ اين حديث را احمد بن حنبل، ابن ماجه و بيهقى از ابوسعيد خدرى و حاكم نيشابورى از ابوهريره روايت كرده اند.6 در حديث ديگر پيامبر خدا صلى الله عليه وآله فرمود: لتركبنّ سنن من كان قبلكم شِبراً بشبر وذراعاً بذراع حتّى لو أنّ أ حدكم دخل جحر ضبّ لدخلتم، وحتّى لو أنّ أ حدهم جامع امرأته في الطريق لفعلتموه.7 اگر اين حديث صحّت داشته باشد بايد انتظار اين قضيه را نيز داشت كه اگر در ملأ عام كسى از اُمت هاى پيشين با همسر خود همبستر شده باشد، آن نيز در اين اُمت واقع خواهد شد. اين روايت را حاكم نيشابورى از ابن عبّاس روايت كرده است. در حديث ديگرى آمده كه پيامبر خدا صلى الله عليه وآله فرمود:لا تترك هذه الاُمة شيئاً من سنن الأوّلين حتّى تأتيه. اين روايت را طبرانى نقل كرده است.8 حديث ديگرى را ترمذى اين گونه نقل كرده: إنّ رسول الله صلّى الله عليه وآله لمّا خرج إلى حنين مرّ بشجرة للمشركين يقال لها: ذات أنواط يعلّقون عليها أسلحتهم، قالوا: يا رسول الله، لنا ذات أنواط كما لهم ذات أنواط، فقال النبي صلّى الله عليه وآله: سبحان الله، هذا كما قال قوم موسى: (اجْعَلْ لَنا إِلهًا كَما لَهُمْ آلِهَةٌ). والّذي نفسي بيده، لتركبن سنّة من كان قبلكم.9 كوتاه سخن اين كه در مسئله رجعت حدود هفتاد آيه وارد و يا به رجعت تفسير شده است. يكى از بزرگان محدّثان و علماى عامه چنان كه خواهد آمد مى گويد: هفتاد و دو آيه در قرآن مجيد درباره رجعت داريم. و نسبت به رواياتى كه بزرگان علماى ما نقل كرده اند ادّعاى تواتر شده است و گفتيم كه رجعت در اُمت هاى پيشين نيز واقع شده است كه هم قرآن مجيد حكايت مى كند و هم روايات، و اين استدلال را به احاديث فريقين تتميم كرديم كه تمام آن چه كه در اُمت هاى واقع شده در اين اُمت هم واقع خواهد شد كه از جمله رجعت است. منابع: 1 . ر.ك: المعمرون والوصايا من ابى حاتم سهل بن محمد السجستانى (ت 250 ق) تحقيق: عبدالمنعم عامر ـ مصر ـ المطبعة الميمنية 1356 ق. 2 . سوره بقره (2): آيه 259. 3 . سوره بقره (2): آيه 55 و 56. 4 . تفسير مجمع البيان: 7 / 405 ـ 406 با اندكى تفاوت، بحار الأنوار: 53 / 126. 5 . عيون أخبار الرّضا عليه السلام: 1 / 218 ـ 219، بحار الأنوار: 25 / 135، حديث 6. 6 . در مسند، احمد بن حنبل: 2 / 327 از ابوهريره و در 3 / 84 از ابى سعيد خدرى نقل شده است. تفسير جامع البيان: 10 / 225، تفسير ابن كثير: 2 / 382، در المستدرك على الصحيحين: 1 / 37 با اندكى تفاوت آمده است. 7 . المستدرك على الصحيحين: 4 / 455، الجامع الصغير: 2 / 401، حديث 7224، كنز العمال: 11 / 134، حديث 30924. 8 . المعجم الاوسط: 1 / 101، مجمع الزوائد: 7 / 261، فتح البارى: 13 / 255، الجامع الصغير: 2 / 729، حديث 9734، كنز العمال: 11 / 133، حديث 30919. 9 . سنن ترمذى: 3 / 321، حديث 2217. برچسب‌ها: [ چهارشنبه 21 خرداد 1393 ] [ 23:39 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) صفحه قبل 1 2 345 6 ...12 صفحه بعد .: Weblog Themes By Weblog Skin :.	درباره وبلاگ منتظر ظهور به وبلاگ من خوش آمدید.این وبلاگ هدیه ای است به صاحب الزمان...ای منتظر ظهور به امید فرج سرور جهانیان آقا صاحب الزمان (عج)یک صلوات عنایت بفرمایید... آرشيو مطالب آبان 1394 خرداد 1394 اردیبهشت 1394 فروردین 1394 اسفند 1393 بهمن 1393 آذر 1393 آبان 1393 مهر 1393 خرداد 1393 امکانات وب
[ طراحي : وبلاگ اسکين ] [ Weblog Themes By : weblog skin ]