السلام علیک یا امام زین العابدین ( ع )

السلام علیک یا امام زین العابدین ( ع ) حقیقت اسلام چیست؟...بحث هزاران سال عذاب قیامت است،پس باید ببینیم واقعا حقیقت چیست!!؟
نويسندگان منتظر ظهور ولیعصر آخرين مطالب مقام فوق عصمت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیه از کتاب «عمل‌های اشتباه، پاسخ‌های صحیح» درس هایی از قرآن post * راز طول عمر امام زمان(عج) به روایت حجت‌الاسلام قرائتی تولد حضرت زهرا (س) سوره کوثر تامّلی در آیات دربردارندۀ واژۀ «سلام» در قرآن کریم اثري ماندگار از واالي با موضوع امام علي(ع)+ عکس حدیث در مورد حجاب زن و مرد لينک دوستان آپلود عکس قالب مذهبي لينک هاي مفيد آپلود عکس \| آپلود فايل\| آموزش بدنسازي آموزش واليبال\| آموزش فتوشاپ آموزش فوتبال\| آموزش يوگا سوالات پيام نور\| درسي ، نمونه سوال آموزش زبان انگليسي\| پرورش قارچ ساخت وبلاگ\| باب اسفنجي شارژ همراه اول\| خريد اينترنتي استخاره\| فال حافظ آموزش شمع سازي\| آموزش خياطي آموزش قلاب بافي\| ورمي کمپوست آموزش چرم دوزي\| آموزش عروسک سازي آپلود عکس	امام حسین (ع) و قرآن عشق امام به قرآن قرآن بر چهار پايه استوار است حسين بن على عليه السلام فرمود: ((كتاب خداى عزيز و بزرگ بر چهار چيز استوار است : الفاظ، اشارات ، لطايف و حقايق الفاظ قرآن را از آن عموم و اشارات آن از آن نخبگان است . لطائف قرآن براى اولياء خدا و حقايق آن براى پيامبران است . و فرمود: ((ظاهر قرآن ، آراسته و زيبا و باطن قرآن ، ژرف و ناپيداست . پاداش قرائت قرآن بشر بن غالب اسدى از امام حسين بن على عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: ((هركس ايستاده در نماز خود، يك آيه از كتاب خدا را بخواند، در برابر هر حرفى (پاداش ) صد كار نيك برايش نوشته مى شود و اگر آن را در غير نماز بخواند، خدا در برابر هر حرفى ، (اجر) ده كار نيك براى او مى نويسد. پس ‍ اگر (خاموش باشد و با توجه ) گوش به قرآن بسپارد، در برابر هر حرفى (پاداش ) يك حسنه دارد و اگر قرآن را در شب به پايان رساند، فرشتگان خدا تا هنگام صبح براى او طلب رحمت كنند و اگر آن را در روز تمام كند، ملائكه نگهبان تا شب بر او درود مى فرستند و چنين كسى (نزد خدا) ((يك دعاى مستجاب دارد)) و اين ختم قرآن براى او از آنچه ميان آسمان و زمين است بهتر خواهد بود)). (بشر مى گويد:) عرض كردم : اين پاداش كسى است كه همه قرآن را بخواند، اما كسى كه همه را نمى خواند چگونه است ؟ حضرت فرمود: ((اى برادر اسدى ! همانا خدا بخشنده ، با عظمت و بزرگوار است ، هر گاه كسى هر چه از قرآن را كه مى تواند، بخواند، خدا همان پاداش ‍ را به او عطا مى تلاوت قرآن از سَر امام زيد بن ارقم گويد: من در غرفه خود نشسته بودم كه سر مطهر امام عليه السلام را - كه بر نى بود - از آنجا عبور دادند. چون رو به روى غرفه من رسيد، شنيدم تلاوت مى كند: اءم حسبت اءن اءصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا؛ آيا پنداشتى كه واقعه اصحاب كهف و رقيم از آيات عجيب ماست ؟!)) مو بر بدنم راست شد و ندا كردم : اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله ! به خدا سوگند، سر بريده تو شگفت تر است ، شگفت تر! ابو مخنف گويد: سر مبارك امام عليه السلام را در بازار صرافان كوفه بر نى داشتند كه (شنيده شد:) آن سر، صدا صاف كرد و سوره مباركه كهف را تا آيه شريفه : انهم فتية آمنوا بربهم وزدناهم هدى تلاوت فرمود و اين واقعه شگفت جز بر گمراهى آنان نيفزود. در نقل ديگرى آمده است : آنان چون سر مبارك امام عليه السلام را بر درخت آويختند، از او شنيده شد كه : و سيعلم الذين ظلموا اءى منقلب ينقلبون ))؛ و آنان كه ظلم كنند به زودى خواهند دانست كه به چه كيفرگاهى بر مى گردند.)) نيز در دمشق شنيدند كه مى گويد: ((لا قوة الا بالله ))؛ هيچ نيرويى جز از خدا نيست .)) و نيز شنيدند كه تلاوت مى كند: اءم حسبت اءن اءصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا زيد بن ارقم گفت : كار تو شگفت تر است اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ! تلاوت قرآن در شام حرث بن وكيده گويد: من در ميان كسانى بودم كه سر مبارك امام عليه السلام را مى بردند، ناگاه شنيدم سوره مباركه كهف را تلاوت مى كند. با خود گفتم : آيا اين صداى دلنشين ابا عبدالله عليه السلام است كه مى شنويم ؟! ناگاه فرمود: اى ابن وكيده ! آيا نمى دانى ما امامان نزد پروردگار خود زندگانيم ؟! با خود گفتم اين سر مبارك را مى ربايم . فرمود: ((اى ابن وكيده ! اين كار تو نيست . اينكه خونم را ريختند نزد خداوند متعال عظيم تر از گرداندن سر من (در كوى و برزن ها) است پس ايشان را به حال خود گذار))، فسوف يعلمون اذا الاغلال فى اعناقهم و السلاسل يسحبون ؛ كه به زودى (به كيفر كردارشان ) پى خواهند برد. آنگاه كه گردن هايشان با غل و زنجيرها (ى آتشين ) كشيده شود! منهال بن عمرو گويد: چون سر مطهر امام عليه السلام را به دمشق آورده بر نى حمل مى كردند من پيش روى او بودم . شخصى سوره كهف برا مى خواند تا رسيد به آيه شريفه اءم حسبت اءن اءصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا؛ آيا پنداشتى كه واقعه اصحاب كهف و رقيم از آيات شگفت ماست ؟!)) به خدا سوگند، ناگاه آن سر مطهر به سخن آمد و با زبان فصيح فرمود: ((شگفت تر از اصحاب كهف واقعه شهادت من و بردن من بر نى است .)) سلمة بن كهيل گويد: سر مطهر امام عليه السلام را ديدم كه بر نى اين آيه را مى خواند: فسيكفيكهم الله و هو السميع العليم ؛ دل قوى داريد كه خداوند از شر و آسيب ايشان شما را نگاه مى دارد و او شنواى داناست .)) امام حسين عليه السلام فرمود: فرزندانتان را با دوست داشتن پيامبر و خاندان او و خواندن قرآن پرورش دهيد كه حاملين قرآن در آن زمان كه جز سايه لطف پروردگار گسترده نباشد همراه پيامبران و برگزيدگان خدا در آن سايه مكان گيرند. برچسب‌ها: [ جمعه 05 دی 1393 ] [ 11:54 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) آيه 61 سوره آل عمران (آیه مباهله) « فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ » هرگاه پس از علم و دانشی که به تو رسیده (باز) کسانی با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفوس خود دعوت می‌کنیم، شما هم از نفوس خود. امام موسی‌بن جعفر علیه‌السلام فرمودند: خداوند تبارک و تعالی فرماید: «هرگاه بعد از علم و دانشی که به تو رسیده (باز) کسانی با تو به محاجه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفوس خود دعوت می‌کنیم، شما هم از نفوس خود». پس تأویل پسران ما: امام حسن و امام حسین علیهما‌السلام. و زنان ما: فاطمه سلام‌الله‌علیها. و نفوس ما: حضرت علی علیه‌السلام می‌باشد. برچسب‌ها: [ پنج‌شنبه 27 آذر 1393 ] [ 20:09 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اصلا تابلووووووووووووووووووها!!!!!!!!(غیر شیعه حتما ببیند)!!!!! معنی: «ولیّ شما تنها خدا و رسول او و کسانی که ایمان آورده‌اند؛همان کسانی که نماز را بر پا می‌دارند و در حال رکوع نماز زکات می‌پردازند، می‎باشند.»«سوره مائده، آيه 55» شان نزول:مفسرین و صاحبنظران شیعی⁽³⁾ و اهل تسنن⁽⁴⁾ این مطلب را گفته‌اند که: فقیری به مسجدالنبی آمد و از مسلمانان طلب کمک کرد و هیچ کس به فقیر کمک نکرد مگر حضرت علی بن ابیطالب (علیه السلام) که در حال رکوع نماز، انگشتری خود را به فقیر بخشید و این آیه (آیه 55 سوره مائده) بر رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل گشت. نشانه هاى ولىّ «إِنَّمـا وَلِيُّكُم اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُوا» مى دانيم كه كلمه إنَّما در ادبيّات عرب از الفاظ حصر شمرده شده است و معادل فارسى آن، كلمه «فقط» يا جمله «اين است و جز اين نيست» مى باشد; بنابراين، ولى و سرپرست شما مؤمنان، فقط سه دسته اى هستند كه در آيه شريفه آمده است و غير از اين سه، هيچ كس ولىّ مؤمنان محسوب نمى شود; سه دسته مذكور عبارتند از: 1ـ خداوند 2ـ رسول خدا (ص) 3ـ «الذين آمنوا; آنها كه ايمان آورده اند» البتّه نه تمام مؤمنان; بلكه بعضى از آنها طبق شرائطى كه در ادامه آيه آمده است. «الَّذينَ يُقِيمُونَ الصَّلوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكعُونَ» ـ گروه سوم از اولياء مؤمنان، مؤمنان هستند، امّا نه همه مؤمنان; بلكه مؤمنانى كه اوّلا اقامه نماز مى كنند و علاوه بر اقامه نماز، زكات مى پردازند و ثالثاً زكات را در حال ركوع نماز به مستحقّ آن مى دهند. نتيجه اين كه، ولى و سرپرست شما مؤمنان فقط سه دسته هستند: 1ـ خداوند 2ـ پيامبر(ص) 3ـ آنها كه ايمان آورده اند و نماز را برپا مى دارند و در حال ركوع زكات مى دهند. «اَلَّذينَ آمَنُوا» در اين آيه كيست؟ «ولى» به چه معناست؟ راه اوّل: تفسير آيه با قطع نظر از احاديث ابتدا به تبيين و تشريح كلمه «ولى» مى پردازيم; زيرا اگر معناى اين كلمه روشن شود، بسيارى از مسائل حل خواهد شد. برخى از مفسّران اهل سنّت براى دور كردن مخاطبان خويش از معناى روشن آيه، معانى بسيارى، بيست و هفت معنى(1)براى ولى ذكر كرده اند، تا بگويند اين كلمه لفظ مشتركى است كه معانى مختلفى دارد و ما نمى دانيم كه خداوند در اين آيه كداميك از آن معانى را اراده كرده است; پس آيه مبهم است و دلالت بر چيزى ندارد! ولى هنگامى كه به لغت مراجعه مى كنيم و كلمات و نظريّات متخصّصين لغت را مطالعه مى نمائيم، مشاهده مى كنيم كه آنان بيش از دو تا سه معنى براى كلمه «ولى» نگفته اند. بنابراين بقيّه معانى، همه، به اين سه معنى باز مى گردد! اين سه معنى عبارتند از: 1 ـ «ولى» به معناى يار و ياور و ناصر، و ولايت به معناى نصرت و يارى است. 2 ـ معنى دومى كه براى ولايت گفته اند، سرپرستى و صاحب اختيار بودن است، بنابراين «ولى» سرپرست و صاحب اختيار است. 3 ـ سومين معناى «ولى» دوست و رفيق است; هر چند انسان را نصرت و يارى نكند. ولى از آنجا كه دوست در عالم رفاقت، غالباً به يارى انسان مى شتابد، معناى سوم نيز به معناى اوّل باز مى گردد; بنابراين، از نظر دانشمندان لغت «ولى» داراى دو معناى عمده است و بقيّه معانى به اين دو باز مى گردد. اشكالات بعضى مفسرين معاند بر دلالت آيات شريفه: (انما وليكم الله ...) بر ولايت اميرالمؤمنين (ع) و رد آن اشكالات البته بايد اين را هم بگويم كه مفسرين نامبرده براى اينكه دو آيه مورد بحث را از اينكه راجع به على (عليه السلام ) باشد برگردانند و بگويند راجع به همه مؤ منين است ناگزير شده اند در روايات مزبوره مناقشه كرده و در هر كدام به وجهى خرده گيرى كنند ليكن ما با رعايت ادب به آقايان مى گوييم : سزاوار نبود در اين همه روايات اشكال كنند، زيرا اگر انسان دچار عناد و مبتلا به لجاج نباشد روايات اينقدر هست كه اطمينان آور باشد ديگر با امثال اشكالات زير در مقام خرده گيرى و تضعيف آنان بر نمى آيد. و اما اشكالاتى كه بر روايات وارد كرده اند: اول - همان حرفى است كه سابقا هم به آن اشاره شد و آن اينكه ولايت در آيات مورد بحث و قبل و بعدش ظهور در معناى نصرت دارد و اين روايات از نظر مخالفتش با اين ظهور مخدوش است . دوم - اينكه لازمه اين روايات كه مى گويند ولايت به معناى تصرف است ، اينست كه آيه با اينكه دارد: (الذين يقيمون الصلوه - آنان كه نماز را به پاى مى دارند) مع ذل بگوييم آيه در شاءن على است و بس و حال آنكه آن جناب يك نفر است و به يك نفر گفته نمى شود: آنانكه . سوم - اينكه لازمه اين روايات اينست كه مقصود از زكاتى كه در آيه است صدقه باشد و حال آنكه ديده نشده صدقه را زكات گفته باشند. مفسرين نامبرده بعد از اين سه اشكال گفته اند پس متعين اينست كه بگوييم اين دو آيه مربوط به شخص معينى نيستند بلكه عام و شامل همه مؤ منين و كانه در اين مقامند كه نكته اى نظير قصر قلب يا قصر افراد افاده كنند چه منافقين بسيار علاقمند به ولايت كفار و دوستى با آنان بودند و به همه مسلمين اصرار داشتند كه آنان را دوست بدارند. خداى تعالى مؤ منين را از دوستى با كفار نهى نمود، و فرمود: اولياى شما كفار و منافقين نيستند، بلكه خدا و رسول و مؤ منين حقيقى اند. باقى مى ماند جمله حاليه (و هم راكعون )، راجع به آنهم مى توانيم بگوييم مراد از ركوع در خصوص اين آيه به معناى مجازى آن يعنى خضوع و فقر و افتاده حالى است . اين بود توجيهاتى كه مفسرين عامه درباره اين دو آيه كرده اند. و ليكن دقت در اين آيات و نظائر آن بطلان و سقوط اين توجيهات را از درجه اعتبار و اعتنا روشن مى سازد. اما اينكه گفتند آيه در سياق آياتى قرار دارد كه ولايت در آنها به معناى نصرت است جوابش را سابقا داديم و باز تكرار مى كنيم كه آيات اصلا چنين سياقى ندارند و به فرض اينكه آيات سابق داراى چنين سياقى باشند اين دليل نمى شود بر اينكه در اين آيات هم به همان معنا است . و اما اشكالى كه در كلمه (الذين ) كردند جواب آن را هم در جلد سوم همين كتاب در ذيل آيه مباهله مفصلا داده ايم و گفته ايم : فرق است بين اينكه لفظ جمع را اطلاق كنند و واحد را اراده كنند، در حقيقت لفظ جمع را در واحد استعمال كنند و بين اينكه قانونى كلى و عمومى بگذرانند و از آن بطور عموم خبر دهند در صورتى كه مشمول آن قانون جز يك نفر كسى نباشد و جز بر يك نفر منطبق نشود. و آن نحوه اطلاقى كه در عرف سابقه ندارد نحوه اولى است نه دومى ، براى اينكه از قبيل دومى در عرف بسيار است. مواردى كه جمع بر مفرد اطلاق شده است و اى كاش مى فهميديم مفسرين مزبور در اين آيه : (يا ايها الذين آمنوا لا تتخذوا عدوى و عدوكم اولياء تلقون اليهم بالموده ) تا آنجا كه مى فرمايد (تسرون اليهم بالموده ) چه مى گويند؟! با اينكه دليل معتبر و روايت صحيح داريم بر اينكه مرجع ضمير (اليهم ) با اينكه ضمير جمع است يك نفر بيش نيست و آن حاطب بن ابى بلتعه است كه با قريش و دشمنان اسلام مكاتبه سرى داشت ؟ و نيز خوب بود مى فهميديم در اين آيه :(يقولون لئن رجعنا الى المدينه ليخرجن الاعز منها الاذل ) چه مى گويند؟ با اينكه روايت صحيح داريم كه قائل اين سخن يك نفر بيش نيست و او عبد الله بن ابى بى سلول رئيس منافقين است ؟! و همچنين در اين آيه : (يسئلونك ما ذا ينفقون ) و حال آنكه فاعل (يسئلون ) با اينكه صيغه جمع است يك نفر است و نيز در اين آيه : (الذين ينفقون اموالهم بالليل و النهار سرا و علانيه ) و حال آنكه روايت صحيح وارد شده است كه اين آيه درباره يك نفر است و او على بن ابيطالب (عليه السلام ) و يا بنا به روايت خود آقايان اهل سنت ابابكر است !! و همچنين آيات زياد ديگرى كه در همه ، نسبت هائى به صيغه جمع به شخص معين و واحدى داده شده است . اين مفسرين هر چه در اين موارد جواب دارند از همه اين موارد، ما نيز همان جواب خود قرار مى دهيم . عجيب تر از آن اين آيه است (يقولون نخشى ان تصيبنا دائره ) - مى گويند مى ترسيم از اينكه دچار گرفتارى شويم ) براى اينكه گوينده اين حرف به اعتراف خود علماى عامه يك نفر و آن هم رئيس منافقين عبدالله بن ابى بوده ، و تعجب در اين است كه اين آيه در بين آياتى قرار دارد كه ما الان درباره آنها بحث مى كنيم ، راستى چطور با اين فاصله كم حرف خود را از ياد مى برند و كم حافظگى به خرج مى دهند؟! ممكن است كسى بگويد كه در اين آياتى كه بعنوان نقض نقل كرديد كه در آنها مطلب به صيغه جمع به يك فرد نسبت داده شده در حقيقت مطلب تنها به يك فرد منسوب نيست ، بلكه كسانى بوده اند كه با عمل آن يكنفر موافق و راضى بوده اند، با اينكه مرتكب يك نفر بوده ، خداوند روى سخن خود را در توبيخ متوجه به عموم مى كند تا آنان هم كه مرتكب نيستند ولى با مرتكب همصدايند متنبه شوند. در صدر اسلام (زكات) در معناى لغوى (انفاق مال ) به كار مى رفته، نه در خصوص زكات واجب ما هم در جواب مى گوييم برگشت اين حرف به اينست كه اگر نكته اى ايجاب كرد مى توان جمع را در مفرد استعمال نمود، و اتفاقا در آيه مورد بحث ما هم همينطور است ، يعنى در تعبير صيغه جمع نكته ايست و آن اينست كه نمى خواهد بفهماند اگر شارع انواع كرامتهاى دينى را كه يكى از آنها ولايت است به بعضى از مؤ منين (على عليه السلام ) ارزانى مى دارد جزافى و بيهوده نيست ، بلكه در اثر تقدم و تفوقى است كه او در اخلاص و عمل بر ديگران دارد، علاوه بر اين ، بيشتر، بلكه تمامى آنهائى كه اين روايات را نقل كرده اند همانا صحابه و يا تابعينى هستند كه از جهت زمان و عصر معاصر با صحابه اند و آنان هم عرب خالص بوده اند، بلكه مى توان گفت عربيت آنروز عرب ، عربيت دست نخورده ترى بوده و اگر اين نحو استعمال را لغت عرب جايز نمى دانسته و طبع عربى آنرا نمى پذيرفته خوب بود عرب آنروز اشكال مى كرده و در مقام اعتراض بر مى آمد و حال آنكه از هزاران نفر صحابه و تابعين ، احدى بر اينگونه استعمالات اعتراضى نكرده است چه اگر كرده بود به ما مى رسيد . اما اشكال سومى كه گفته اند صدقه دادن انگشتر، زكات نيست . جواب اين حرف هم اينست كه اگر مى بينيد امروز وقتى زكات گفته مى شود ذهن منصرف به زكات واجب شده و صدقه به ذهن نمى آيد، نه از اين جهت است كه برحسب لغت عرب صدقه زكات نباشد بلكه از اين جهت است كه در مدت هزار و چند سال گذشته از عمر اسلام ، متشرعه و مسلمين زكات را در واجب بكار برده اند، و گرنه در صدر اسلام زكات به همان معناى لغوى خود بوده . و معناى لغوى زكات اعم است از معناى مصطلح آن ، و صدقه را هم شامل مى شود. در حقيقت زكات در لغت مخصوصا اگر در مقابل نماز قرار گيرد، به معناى انفاق مال در راه خدا و مرادف آنست ، كما اينكه همين مطلب از آياتى كه احوال انبياى سلف را حكايت مى كنند بخوبى استفاده مى شود، مانند اين آيه كه باره حضرت ابراهيم و اسحاق و يعقوب مى فرمايد: (و اوحينا اليهم فعل الخيرات و اقام الصلوه و ايتاء الزكوه ) و راجع به حضرت اسماعيل مى فرمايد: (و كان يامر اهله بالصلوه و الزكوه و كان عند ربه مرضيا) و راجع به عيسى (عليه السلام ) در گهواره مى فرمايد: (و اوصانى بالصلوه و الزكوه ما دمت حيا) و ناگفته پيداست كه در شريعت ابراهيم و يعقوب و اسماعيل و عيسى (عليه السلام ) زكات به آن معنائى كه در اسلام است نبوده . و نيز مى فرمايد: (قد افلح من تزكى و ذكر اسم ربه فصلى ) و مى فرمايد: (الذى يوتى ماله يتزكى ) و مى فرمايد: (الذين لا يوتون الزكوه و هم بالاخره هم كافرون ) و مى فرمايد: (و الذين هم للزكوه فاعلون ) و آيات ديگرى كه در سوره هاى مكى و مخصوصا سوره هائى كه در اوايل بعثت نازل شده مانند سوره (حم سجده ) و امثال آن . چه اين سوره ها وقتى نازل شدند كه اصولا زكات به معناى معروف و مصطلح هنوز واجب نشده بود، و لابد مسلمين آنروز از كلمه زكاتى كه در اين آيات است چيزى مى فهميده اند، بلكه آيه زكات يعنى : (خذمن اموالهم صدقه تطهرهم و تزكيهم بها و صل عليهم ان صلوتك سكن لهم ) كه دلالت دارد بر اينكه زكات مصطلح يكى از مصاديق صدقه است ، و از اين جهت آنرا زكات گفته اند كه صدقه است ، چون صدقه پاك كننده است و زكات هم از تزكيه و به معناى پاك كردن است ، پس از همه مطالب گذشته روشن شد كه : اولا براى مطلق صدقه ، زكات گفتن مانعى ندارد، و ثانيا موجبى براى حمل ركوع بر معناى مجازى نيست ، و ثالثا مانعى از اطلاق جمع (الذين آمنوا...) و اراده مفرد نيست . معانى و موارد استعمال كلمه (ولايت) و مشتقات آن (انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا...) راغب در كتاب مفردات گفته است ولاء (به صداى بالاى واو) و همچنين توالى به اين معنا است كه حاصل شود دو چيز يا بيشتر، از يك جنس و بدون اينكه چيزى از غير آن جنس حايل شود. اين معناى لغوى ولاء و توالى است ، و گاهى اين لفظ به طور استعاره و مجاز در قربى استعمال مى شود كه آن قرب از جهات زير حاصل مى گردد. 1 - قربى كه از جهت مكان حاصل ميشود و گفته ميشود:(جلست مما يليه - نشستيم نزديكش .) 2 - قرب از جهت نسبت . 3 - قرب از جهت دوستى و گفته مى شود: (ولى فلان - دوست فلانى ). 4 - قرب حاصل از نصرت و گفته مى شود: (ولى فلانا - يارى كرد فلان را). 5 - از جهت اعتقاد. گفته مى شود: فلان ولى فلان - هم عقيده و هم سوگند اوست . و در معناى نصرت بطور حقيقت اطلاق مى شود و همچنين در معناى مباشرت در كار و اختيار دارى در آن ، و گفته مى شود: (فلان ولى لامر كذا - فلانى اختيار دار فلان كار است ) و بعضى از اهل لغت گفته اند: ولايت (به صداى پائين واو) و ولايت (به صداى بالاى آن ) به يك معنا است ، مانند دلالت و دلالت كه هر دو به يك معنا است ، و حقيقت ولايت عبارتست از بعهده گرفتن كار، و منصوب شدن بر آن و ولى و مولى هر دو استعمال مى شوند در اين معنا، البته هم در معناى اسم فاعل آن ، يعنى موالى (به كسر لام ) و هم در معناى اسم مفعول آن يعنى موالى (به فتح لام ) و به مؤ من گفته مى شود ولى الله و ليكن ديده نشده كه بگويند مؤ من مولاى خداست ، ليكن هم گفته مى شود (الله ولى المؤ منين ) و هم (الله مولا المؤ منين ) و نيز راغب مى گويد: اگر عرب گفت : (تولى ) اگر ديدى كه خود بخود و بدون لفظ (عن ) متعدى شد، بدانكه اقتضاى معناى ولايت را دارد و مقتضى است كه آن معنا در نزديك ترين مواضعش حاصل شود، مثلا اگر ديديد كسى گفت : (وليت سمعى كذا) يا گفت (وليت عينى كذا) يا گفت (وليت وجهى كذا) بدانكه مراد اينست كه گوش خود يا چشم خود يا روى خود را نزديك فلانى بردم ، كما اينكه در قرآن هم بدون لفظ (عن ) استعمال شده ، مى فرمايد: (فلنولينك قبله ترضيها) و نيز مى فرمايد: (فول وجهك شطر المسجد الحرام و حيث ما كنتم فولوا وجوهكم شطره ) و اگر ديدى كه با (عن ) چه در ظاهر و چه در تقدير متعدى شد بدانكه اقتضاى معناى اعراض و ترك نزديكى را دارد. و ظاهرا نزديكى كذائى كه ولايت ناميده مى شود اولين بار در نزديكى زمانى و مكانى اجسام به كار برده شده آنگاه به طور استعاره در نزديكى هاى معنوى استعمال شده است . پس ظاهرا گفتار راغب در كتاب مفردات عكس حقيقت و غير صحيح بنظر مى رسد، زيرا بحث در احوالات انسانهاى اولى اين را بدست مى دهد كه نظر بشر نخست به منظور محسوسات بوده و اشتغال به امر محسوسات در زندگى بشر مقدم بر تفكر در متصورات و معانى و انحاى اعتبارات و تصرف در آنها بوده است ، بنابراين اگر ولايت را كه قرب مخصوصى است در امور معنوى فرض كنيم لازمه اش اينست كه براى ولى قربى باشد كه براى غير او نيست مگر بواسطه او، پس هر چه از شؤ ون زندگى مولى عليه كه قابل اين هست كه بديگرى واگذار شود تنها ولى مى تواند آنرا عهده دار شده و جاى او را بگيرد. مانند ولى ميت كه او نيز همينطور است ، يعنى همانطورى كه ميت قبل از مرگش مى توانست به ملاك مالكيت انواع تصرفات را در اموال خود بكند ولى او در حال مرگ او مى تواند به ملاك وراثت آن تصرفات را بكند، و همچنين ولى صغير با ولايتى كه دارد مى تواند در شؤ ون مالى صغير اعمال تدبير بكند و همچنين ولى نصرت كه مى تواند در امور منصور از جهت تقويتش در دفاع تصرف كند و همچنين خداى تعالى كه ولى بندگانش است و امور دنيا و آخرت آنها را تدبير مى نمايد، و در اين كار جز او كسى ولايت ندارد، تنها اوست ولى مؤ منين در تدبير امر دينشان به اينكه وسائل هدايتشان را فراهم آورد و داعيان دينى بسوى آنان بفرستد و توفيق و يارى خود را شامل حالشان بكند، و پيغمبران هم ولى مؤمنينند. مثلا رسول الله (صلى الله عليه و آله ) ولى مؤ منين است ، چون داراى منصبى است از طرف پروردگار، و آن اينست كه در بين مؤ منين حكومت و له و عليه آنها قضاوت مى نمايد، و همچنين است حكامى كه آن جناب و يا جانشين او براى شهرها معلوم مى كنند زيرا آنها نيز داراى اين ولايت هستند كه در بين مردم تا حدود اختياراتشان حكومت كنند، و خواننده خود قياس كند بر آنچه گفته شد موارد ديگر ولايت را، يعنى ولاى عتق و جوار و حلف و 6 طلاق و پسر عم و محبت و ولايت عهدى و همچنين بقيه معانى آنرا، و اما ولايتى كه در آيه : (يولون الادبار) است به معناى پشت كردن يعنى بجاى اينكه روى خود جانب دشمن كنند و سنگر و جبهه جنگ را اداره و تدبير نمايند، پشت خود بدان كرده پا به فرار مى گذارند و همچنين است توليتم يعنى اعراض كرديد و خود را به جهتى كه مخالف جهت آنست قرار داديد يا روى خود را جهت مخالف آن برگردانيديد. پس آنچه از معانى ولايت در موارد استعمالش به دست مى آيد اينست كه ولايت عبارتست از يك نحوه قربى كه باعث و مجوز نوع خاصى از تصرف و مالكيت تدبير مى شود، و آيه شريفه مورد بحث ، سياقى دارد كه از آن استفاده مى شود ولايت نسبت به خدا و رسول و مؤ منين به يك معنا است ، چه به يك نسبت ولايت را به همه نسبت داده است و مويد اين مطلب اين جمله از آيه بعدى است : (فان حزب الله هم الغالبون ) براى اينكه اين جمله دلالت و يا دست كم اشعار دارد بر اينكه مؤ منين و رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) از جهت اينكه در تحت ولايت خدايند، حزب خدايند و چون چنين است پس سنخ ولايت هر دو يكى و از سنخ ولايت خود پروردگار است چهار دسته آيات شريفه درباره: ولايت تكوينى خدا، ولايت تشريعى خدا، ولايت رسول الله (ص) و ولايت امام على (ع) و خداوند متعال براى خود دو سنخ ولايت نشان داده ، يكى ولايت تكوينى كه آيات راجع به آن را ذيلا درج مى كنيم . دوم ولايت تشريعى كه به آيات آن نيز اشاره مى نماييم ، آنگاه در آيات ديگرى اين ولايت تشريعى را به رسول خود استناد مى دهد و در آيه مورد بحث همان را براى اميرالمؤ منين (عليه السلام ) ثابت مى كند، پس در اينجا چهار جور از آيات قرآنى هست : 1 - آياتى كه اشاره به ولايت تكوينى خداى متعال دارد، و اينكه خداى متعال هر گونه تصرف در هر موجود و هر رقم تدبير و به هر طورى كه خود بخواهد برايش ميسور و صحيح و روا است ، مانند اين آيات : (ام اتخذوا من دونه اولياء فالله هو الولى ) و (ما لكم من دونه من ولى و لا شفيع افلا تتذكرون ) و (انت وليى فى الدنيا و الاخره ) و (فما له من ولى من بعده ) و در همين معنا مى فرمايد: (و نحن اقرب اليه من حبل الوريد) و نيز مى فرمايد: (و اعملوا ان الله يحول بين المرء و قلبه و چه بسا آيات زير را هم كه راجع به ولايت به معناى نصرت است بتوان جزو همين آيات شمرد. چون نصرت مؤ منين هم خود يك رقم تصرف است ، و آن آيات اينها است : (ذلك بان الله مولى الذين آمنوا و ان الكافرين لا مولى لهم ) و: (فان الله هو مولاه ) و اين آيه : (و كان حقا علينا نصر المؤ منين ) هم با اينكه لفظ مولى يا ولايت در آن نيست با اين وصف چون از جهت معنا از مقوله آيات فوق است بايد در زمره آنها بشمار آيد اين آيات دسته اول . 2 - اما دسته دوم ، يعنى آياتى كه ولايت تشريع شريعت و هدايت و ارشاد توفيق و امثال اينها را براى خداى متعال ثابت مى كند، آنها نيز از اين قرارند: (الله ولى الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الى النور) و (و الله ولى المؤ منين ) و (و الله ولى المتقين ) و آيات زير هم در مقام بيان همين جهت اند: (و ما كان لمؤ من و لا مؤ منه اذا قضى الله و رسوله امرا ان يكون لهم الخيره من امرهم و من يعص الله و رسوله فقد ضل ضلالا مبينا) پس نتيجه اين دو دسته آيات اين شد كه دو سنخ ولايت براى خداى متعال هست يكى ولايت تكوينى و يكى تشريعى و به عبارت ديگر يكى ولايت حقيقى و يكى ولايت اعتبارى . 3 - ولايت تشريعى الميزان اما آيات دسته سوم ، يعنى آياتى كه را كه در آيات قبل براى خداوند ثابت مى كرد در آنها همان را براى رسول خدا ثابت مى كند و قيام به تشريع و دعوت به دين و تربيت امت و حكومت بين آنان و قضاوت در آنان را از شؤ ون و مناصب رسالت وى مى داند، آنها نيز از اينقرارند: (النبى اولى بالمؤ منين من انفسهم ) و در همين معناست آيه (انا انزلنا اليك الكتاب بالحق لتحكم بين الناس بما اريك الله ) و: (انك لتهدى الى صراط مستقيم ) و آيه (رسولا منهم يتلوا عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمه ) و: (لتبين للناس ما نزل اليهم ) و (اطيعواالله و اطيعوا الرسول ) و (و ما كان لمؤ من و لا مؤ منه اذا قضى الله و رسوله امرا ان يكون لهم الخيره من امرهم ) و(و ان احكم بينهم بما انزل الله و لا تتبع اهوائهم و احذرهم ان يفتنوك عن بعض ما انزل الله اليك ). و اما ولايت به معناى نصرت كه براى خداوند است سابقا گفتيم معنا ندارد كه رسول الله داراى آن باشد و از همين جهت در آيات قرآنى هم براى آن جناب ولايت به اين معنا ثابت نشده است . بارى جامع و فشرده اين آيات اينست كه رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) نيز داراى چنين ولايتى هست كه امت را بسوى خداى تعالى سوق دهد و دربين آنها حكومت و فصل خصومت كند و در تمامى شؤ ون آنها دخالت نمايد و خداى همينطور كه بر مردم اطاعت خداى تعالى واجب است اطاعت او نيز بدون قيد و شرط واجب است . پس برگشت ولايت آن حضرت بسوى ولايت تشريعى خداوند عالم است ، به اين معنا كه چون اطاعت خداوند در امور تشريعى واجب است و اطاعت رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) هم اطاعت خداست پس رسول خدا مقدم و پيشواى آنان و در نتيجه ولايت او هم همان ولايت خداوند خواهد بود. كما اينكه بعضى از آيات گذشته مانند آيه (اطيعوا الله و اطيعوا الرسول ) و آيه (و ما كان لمؤ من و لا مؤ منه اذا قضى الله و رسوله ...) و آياتى ديگر به اين معنا تصريح مى كردند. 4 - و اما قسم چهارم يعنى آياتى كه همين ولايتى را كه دسته سوم براى رسول خدا ثابت مى نمود براى اميرالمؤ منين ، على بن ابيطالب (عليه السلام ) ثابت مى كند و آنان آيات يكى همين آيه مورد بحث ما است كه بعد از اثبات ولايت تشريع براى خدا و رسول با واو عاطفه عنوان (الذين آمنوا) را كه جز بر اميرالمؤ منين منطبق نيست به آن دو عطف نموده و به يك سياق اين سخن ولايت را كه گفتيم در هر سه مورد ولايت واحده اى است براى پروردگار متعال ، البته بطور اصالت و براى رسول خدا و اميرالمؤ منين (عليه السلام ) بطور تبعيت و به اذن خدا ثابت مى كند. و اگر معناى ولايت در اين يك آيه نسبت به خداوند غير از معناى آن نسبت به (الذين آمنوا) بود صرفنظر از اينكه اين يك نحوه غلط اندازى و باعث اشتباه بود علاوه بر اين ، جا داشت كلمه ولايت را نسبت به (الذين ) تكرار كند، تا ولايت خدا به معناى خود و آن ديگرى هم به معناى خود استعمال شده باشد و اشتباهى در بين نيايد. كما اينكه نظير اين مطلب در اين آيه رعايت شده است : (قل اذن خير لكم يومن بالله و يؤ من للمؤ منين ): همانطورى كه مى بينيد لفظ (يؤ من ) را تكرار كرده براى اينكه هر كدام معناى بخصوصى داشت و نيز نظير اين مطلب در آيه (اطيعوا الله و اطيعوا الرسول ) در جزء سابق گذشت . علاوه بر اين ، خود لفظ (وليكم ) با اينكه مفرد است به مؤ منين نسبت داده شده ، و اگر مقصود از آن غير از ولايت منسوب به خدا و رسول بود بايد در اين باره (الذين آمنوا) مى فرمود، و مفسرين هم به همين جور آيه را توجيه كرده اند، يعنى ولايت را به يك معنا گرفته و گفته اند در خداى تعالى بطور اصل و در غير او به تبع مى باشد. پس از آنچه تاكنون گفته شد بدست آمد كه حصرى كه از كلمه (انما) استفاده مى شود حصر افراد است ، كانه اين ولايت عام و شامل همه است ، چه مخاطبين خيال مى كرده اند آنان كه در آيه اسم برده شده اند و چه غير آنان ، چون چنين مظنه اى در بين بوده ، آيه ولايت را منحصر كرده براى نام بردگان . ممكن هم هست به يك وجه ديگر اين حصر را قصر قلب دانست . (الذين يقيمون الصلوه و يوتون الزكوه و هم راكعون ) اين جمله بيان مى كند (الذين آمنوا) را كه سابق بر اين جمله ذكر شده ، و جمله (و هم راكعون ) حال است از فاعل (يوتون ) و هم او عامل است در اين حال (راكعون ). (ركوع )، در لغت هياءت مخصوصه اى است در انسان ، و آن عبارت است از خميدگى ، و لذا به پير مرد سالخورده اى كه پشتش ‍ خميده ، مى گويند شيخ راكع ، يعنى پير خميده ، و در عرف شرع عبارتست از هياءت مخصوصه اى در عبادت . در قرآن مى فرمايد: (الراكعون الساجدون ) و اين ركوع در حقيقت حالت خضوع و ذلت آدمى را در برابر خداوند مجسم مى سازد. چيزى كه هست در اسلام ركوع در غير نماز حتى براى خداوند مشروع نيست ،بخلاف سجود كه در غير نماز هم مشروع است ، و چون در ركوع معناى خشوع و اظهار ذلت هست گاهى همين كلمه را بطور استعاره در مطلق خشوع و تذلل و فقرى كه عادتا خالى از ذلت در برابر غير نيست بكار مى برند، مثلا مى گويند فلانى براى فلان ركوع كرد، يعنى خود را كوچك نمود و لو خم نشده باشد. (و من يتول الله و رسوله و الذين آمنوا فان حزب الله هم الغالبون ) تولى به معناى گرفتن ولى است و (الذين آمنوا) افاده عهد مى كند و در آن اشاره است به مؤ منين معهود، يعنى همان مؤ منين كه در (انما وليكم ) ذكر شد و جمله (فان حزب الله هم الغالبون ) در جاى جزاى شرط قرار گرفته و ليكن در حقيقت جزا، نيست و جزا در تقدير است و اين جمله از باب بكار بردن كبراى قياس در جاى نتيجه در اينجا ذكر شده است تا علت حكم را برساند، و تقدير آيه چنين بوده : (و من يتول فهو الغالب لانه من حزب الله و حزب الله هم الغالبون - هر كه خدا و رسول را ولى خود بگيرد غالب و پيروز است چونكه از حزب خداست و حزب خداوند هميشه غالب است). و اين تعبير كنايه از اين است كه اينها حزب خدايند، و بنابر آنچه راغب گفته حزب به معنى جماعتى است كه در آن يك نحوه تشكيل و فشردگى باشد، و خداوند سبحان در جاى ديگر از حزب خود نام برده ، اتفاقا جائى است كه با مورد بحث ما از جهت مضمون شباهت دارد، چون فرموده است : (لا تجد قوما يومنون بالله و اليوم الاخر يوادون من حادالله و رسوله و لو كانوا آباء هم او ابناء هم او اخوانهم او عشيرتهم اولئك كتب فى قلوبهم الايمان و ايدهم بروح منه ) تا آنجا كه مى فرمايد: (اولئك حزب الله الا ان حزب الله هم المفلحون ) و (فلاح ) به معناى پيروزى و رسيدن به مقصد و استيلاى برخواسته خويش است ، و اين استيلاى بر مراد و فلاح همان است كه خداوند متعال آنرا از جمله بهترين نويدها براى مؤ منين قرار داده و آنها را به نيل به آن بشارت داده و فرموده است : (قد افلح المؤ منون ) و آياتى كه اين نويد را مى دهند زيادند و در همه آنها اين لفظ بطور مطلق بكار رفته و معلوم است كه فلاح مطلق هم رسيدن به سعادت را و هم رستگارى به نيل به حقيقت را و هم غلبه بر شقاوت و باطل و دفع آنرا هم در دنيا و هم در آخرت شامل مى شود. اما در دنيا براى اينكه مردمى رستگارند كه مجتمعشان صالح و افراد آن مجتمع همه اولياى خدا و صالح باشند و معلوم است كه در چنين مجتمع كه پايه اش بر تقوا و ورع است و شيطان در آن راه ندارد مى توان مزه زندگى واقعى را چشيده و به عالى ترين درجه لذت و برخوردارى از حيات نائل شد. دیگه واضح تر از این ؟؟؟؟!!!!!! از منابع اهل تسنن!! اینو دیگه چی میگید!!!!!!به قول خود قرآن:انظر کیف نصرف الایت ثم هم یصدفون(46 انعام) برچسب‌ها: [ یکشنبه 25 آبان 1393 ] [ 19:47 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) غارت خیمه ها به روایت فاطمه، بنت الحسین{مقتل شیخ صدوق} یا صاحب الزمان آجرک الله فی هذه المصیبه عن عبدالله بن الحسن المثنی، عن امه فاطمۀ بنت الحسین (ع)، قالت:دخلت الغاغۀ [172] علیناالفسطاط و أناجاریۀصغیرة وفی رجلی خلخالان من ذهب،فجعل رجل یفض الخلخالین من رجلی و هو یبکی، فقلت: ما یبکیک یا عدو الله؟! فقال: کیف لاأبکی و أنا أسلب إبنۀ رسولالله! فقلت: لاتسلبنی. قال: أخاف أن یجیء غیري فیأخذه. قالت: و انتهبوا ما فی الأبنیۀ حتی کانوا ینزعون الملاحف عن ظهورنا. [انبوه » : صفحه 176 ] [ 173 ] . عبدالله، پسرحسن مثنی، ازمادرش، فاطمه، دختر امام حسین علیهالسلام، نقل میکند که غارتگران به خیمههاي ما وارد شدند. من دختري خردسال بودم که در پاهایم دو خلخال از طلا داشتم، مردي، با گریه آن دوخلخال را از پاهایم میکند! گفتم: اي دشمن خدا: براي چه میگریی؟ گفت:چگونه گریه نکنم که دختر رسولخدا را غارت میکنم! فاطمه، بنت الحسین، گوید : گفتم:غارتم نکن. گفت:میترسم دیگري بیاید و آن را بردارد. هر چه در خیمهها بود، به تاراج بردند، تا آنجا که چادرها را از دوش ما برداشتند. منبع: مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق(قدس سره): امام حسین علیهالسلام و عاشورا از زبان معصومان علیهمالسلام برچسب‌ها: [ سه‌شنبه 20 آبان 1393 ] [ 10:47 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اهل سنت چگونه مزد رسالت را خواهد داد؟ سوالی که هنوز برای من حل نشده این است که آیا اهل سنت ، مزد رسالت پیامبر (ص) را پراخت می کنند یا نه ؟ آیه ی زیبایی در قرآن کریم داریم به این صورت که ، خداوند متعال می فرماید : "قل لا أسئلکم علیه اجراً الا المودة فى القربى " سوره شوری آیه ی 23 . بگو(ای پیامبر) در برابر انجام رسالتم از شما خواستار اجر و پاداشی نیستم جز مودت ودوستی خاندانم. و هر مسلمانی وظیفه دارد به خاطر زحمات پیامبر (ص) که آنها را از جهالت در آورد به خاندان آن حضرت مودت و دوستی کند . از آن طرف هم می دانیم که هر چیزی که در اسلام واجب است ، علاوه بر اینکه باید در دل آن را قبول کرد در عمل هم باید آن باور قلبی را نشان داد .مثلا نماز خواندن واجب است ، از این رو هر مسلمان ، علاوه بر اینکه باید در دل ، نماز را قبول داشته باشد در عمل هم باید نشان دهد .مودت و دوستی هم مانند نماز ، واجب است و باید در خارج هم نمایان شود . که تنها اجر و مزدی که پیامبر خواسته است همین است و بس . حال سوال من این است که ، برادران اهل سنت ،که برگزاری مراسمات ولادت و شهادت اهل بیت را بدعت و شرک می دانند مگر برگزاری این مراسمات غیر از ابراز مودت اهل بیت است ؟ آیا یک لحظه به خود فکر نکرده اند که روز قیامت ،‌ در مقابل خدا و رسول خدا (ص) چه پاسخ خواهند داد که با فرا رسیدن ایام ولادت ایشان و اهل بیتشان ابراز خوشحالی نکرده اند و با رسیدن ایام شهادتشان بی تفاوت از کنار آن رد می شوند و حتی شیعه را به خاطر این عمل زیر سوال می برند ؟ اگر پیامبر (ص) در مقابل اینهمه زحمت که برای اسلام کشیده اند ، یک مزد از مسلمانان خواسته و آن هم محبت و مودت خاندانش است برای این است که یاد و ذکر پیامبر و خاندانش فراموش نشود .آیا مسلمانان بعد از ارتحال پیامبر (ص) مزد رسالت را پرداختند ؟ با امام علی (ع) و حضرت فاطمه ی زهرا (س) و امام حسن و امام حسین (علیهما السلام ) چگونه رفتار کردند ؟ البته مودت که مزد رسالت است به جشن و عزاداری شیعیان در جشن و عزای اهل بیت خلاصه نمی شود . بلکه مهمتر از این پیروی از آنان است که فرق مودت و محبت هم در این است . مودت علاوه بر محبت داشتن ، پیروی کردن را هم می رساند . البته شاید مودت و دوستی را در حدیث زیر معنی کنند!!!! شهرستانی متوفی 548 هجری از علمای اهل سنت مینویسد: نَظّام گفته است: عمر در روز بیعت به شکم فاطمه ضربه زد که منجر به سقط نوزاد وی شد. عمر فریاد میزد: این خانه را با هر که در آن است به آتش کشید. این درحالی بود که در خانه به جز علی، فاطمه، حسن و حسین کسی نبود و محسن در شکم فاطمه سقط گردید. ( الملل و النحل، ج 1، ص 57) برچسب‌ها: [ چهارشنبه 30 مهر 1393 ] [ 09:04 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اعمال و آداب ماه مبارك رمضان اعمال مخصوص ماه مبارك رمضان 1. بعد از هر فريضه‌ قرائت دعاي اللهم ارزقني حج بيتك الحرام في عامي... مستحب است. 2. بعد از هر فريضه، مستحب است خواندن دعاي ياعليُ ياعظيمُ ياغفورُ يارحيمُ انت الرَّبُّ العظيم. 3. بنا بر فرمايش حضرت ختمي مرتبت، هركس دعاي اللهم ادخل علي اهل القبور... را بعد از هر نماز واجب بخواند حق‌تعالي گناهان او را مي‌آمرزد. 4. بهترين اعمال شب‌ها و روزهاي ماه مبارك رمضان قرائت قرآن است. 5. در ماه مبارك رمضان هر سه روز يك ختم قرآن سنّت مي‌باشد. 6. در اين ماه دعا، صلوات، استغفار و لااله‌الا‌الله بسيار بايد گفت. 7. دعاهاي ماه مبارك رمضان و بخصوص هر شب دعاي پرفيض افتتاح قرآئت شود. 8. در هر شب ماه رمضان خواندن دو ركعت نماز با آدابي كه در كتاب مفاتيح الجنان آمده است، مستحب است. (مفاتيح الجنان/ 356 الي 358) ________________________________________ آداب افطار 1. در وقت افطار سوره‌‌ي قدر و دعاي «اللّهم لك صُمْتُ و علي رِزْقِكَ اَفْطَرْتُ و عليك تَوَكَّلْتُ» قرائت شود. 2. مستحب است كه افطار بعد از نماز شام ميل شود مگر آنكه ضعف بر روزه‌دار غلبه كرده و يا جمعي منتظر او باشند. 3. افطار با طعام پاكيزه‌ي از حرام و شبهات انجام گيرد. 4. افطار با خرماي حلال آغاز گردد كه در اين صورت ثواب نماز او چهارصد برابر مي‌شود. 5. افطار به آب رطب، شير، حلوا، نبات و آب گرم خوب مي‌باشد. 6. در لقمه‌ي اول قرائتِ«بسم الله الرحمن الرحيم ياواسع المغفرة اغفر لي» باعث آمرزش گناهان بنده مي‌گردد. ((مفاتيح الجنان /360 الي 361)) ________________________________________ اعمال سحرگاهي در ماه مبارك رمضان 1. سحور خوردن و ترك نكردن آن اگر چه به يك دانه خرما يا يك شربت آب باشد. 2. بهترين سحورها قاوت و خرما است. 3. خواندن سوره‌ي انا انزلنا در وقت خوردن سحري مستحب است. در روايت است كه هر كس در وقت افطار كردن و سحري خوردن اين سوره را بخواند در مابين اين دو وقت ثواب كسي را دارد كه در راه خدا به خون خود غلطيده است. 4. استغفار در سحرگاهان باعث صلوات حق‌تعالي و ملائكه بر استغفاركننده مي‌شود. 5. قرائت دعاي «اللهم اني اسئلك من بهائك بِاَبْهاهُ و كل بهائك بَهِيٌّ... »در سحر‌هاي ماه مبارك رمضان 6. خواندن دعاي پر فيض ابوحمزه ثماني در سحر‌هاي ماه مبارك رمضان ((مفاتيح الجنان / 373 الي 376)) برچسب‌ها: [ یکشنبه 08 تیر 1393 ] [ 17:18 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) اعمال مستحبی ماه رمضان الحديث: قال على بن ابيطالب(ع): »عليكم فى شهر رمضان بكثرة استغفار و الدعاء فاما الدعا فيدفع عنكم به البلاء و اما الاستغفار فتمحى به ذنوبكم. (1) ترجمه: بر شما باد در ماه رمضان به استغفار و دعاى زياد. اما دعاهاى شما دافع بلا از شماست. و اما استغفار شما از بين برنده گناهان است. توضيح: از وظايف روزه داران در اين ماه، دعا و درخواست‏ حوايج از حضرت حق است كه بنده احساس نياز به پيشگاه بى نياز كرده، و دستهاى احتياج خويش را به درگاه او دراز مى‏ كند. - روزهاى ماه رمضان الحديث:قال رسول الله (صلى الله عليه و آله): ايها الناس انه قد اقبل اليكم شهر الله بالبركة و الرحمة و المغفرة، شهر هو عند الله افضل الشهور، و ايامه افضل الايام و ليالى افضل الليالى و ساعاته افضل الساعات. (2) ترجمه: اى مردم ماه خدا با بركت و رحمت و آمرزش به شما رو كرده است، ماهى است كه پيش خدا بهترين ماه است و روزهايش بهترين روزها و شبهايش بهترين شبها و ساعاتش بهترين ساعات. - اعتكاف در ماه رمضان الحديث:قال رسول الله (صلى الله عليه و آله): اعتكاف عشر فى شهر رمضان تعدل حجتين و عمرتين. (3) ترجمه: اعتكاف در يك دهه از ماه مبارك رمضان برابر با ثواب دو حج و دو عمره است. توضيح: در ايام و ليالى مقدسه‏اى، طبق روايات رسيده از ائمه معصومين (عليهم السلام) مستحب است كه هر مسلمانى در صورت امكان دهه آخر ما رمضان را در مسجد معتكف شود، كه پيامبر اكرم(ص) در تمامى عمرش چنين می‏كرد. - تلاوت قرآن در ماه رمضان بهترين اعمال در شبها و روزهاى ماه مبارک رمضان، تلاوت قرآن است. اگر چه تلاوت قرآن در تمام اوقات ثواب دارد، ولى چون قرآن در ماه رمضان نازل شده است، از اجر و ثواب ويژه‏اى برخوردار است چنانچه وارد شده: الحديث:قال ابو جعفر (عليه السلام): لكل شى‏ء ربيع و ربيع القرآن شهر رمضان (4) ترجمه: براى هر چيزى بهارى است و بهار قرآن رمضان است. بنا بر اين امتيازات قرآن به اعتبار نزولش در ماه رمضان از ماههاى ديگر بيشتر است. الحديث:قال رسول الله (صلى الله عليه و آله): من تلافيه آية من القرآن كان له مثل اجر من ختم القرآن فى غيره من الشهور. (5) ترجمه: اگر كسى در اين ماه يك آيه از قرآن تلاوت كند، ثوابش مثل كسى است كه در غير ماه رمضان يك ختم قرآن كرده است. - افطارى و صدقه دادن در ماه رمضان الحديث:قال الباقر (عليه السلام) يا سدير، هل تدرى اى ليال هذه؟ فقال له نعم. جعلت فداك ان هذه ليالى شهر رمضان فما ذاك؟ فقال له اتقدر على ان تعتق كل ليلة من هذه الليالى عشر رقاب من ولد اسمعيل؟ فقال له سدير بابى انت و امى لا يبلغ مالى ذاك، فما زال ينقص حتى بلغ به رقبة واحدة فى كل ذلك يقول: «لا اقدر عليه فقال له: افما تقدر ان تفطر فى كل ليلة رجلا مسلما؟ فقال له: بلى و عشرة فقال له (عليه السلام): فذاك الذى اردت يا سدير، ان افطارك اخاك المسلم يعدل عتق رقبة من ولد اسماعيل عليه السلام. (6) ترجمه: اى سدير! آيا مى‏دانى چه شبهايى است اين شبها؟ سدير گفت: بلى فدايت گردم اين شبها شبهاى ماه رمضان است، مگر اين شبها چگونه است؟ امام (عليه السلام) فرمودند: آيا قدرت دارى هر شب از اين شبها ده بنده از فرزندان اسماعيل (ع) را آزاد كنى؟ پس سدير عرض كرد: پدر و مادرم به فدايت، ثروتم كفاف نمى‏دهد، پس امام پيوسته تعداد بنده‏ها را كم كرد، تا رسيد به يكى در تمام اين ماه، سدير گفت: قدرت ندارم پس امام(ع) به او فرمود: آيا قدرت ندارى هر شب يك مسلمان روزه‏دارى را افطار دهى؟ سدير عرض كرد: بلى تا ده نفر را هم مى‏توانم افطارى بدهم، پس امام به او فرمود: اى سدير همان است كه اراده كردى يعنى با افطارى دادن ده روزه‏دار به ثواب عتق و آزاد كردن ده بنده از اولاد اسماعيل (ع) نايل می‏گردى. توضيح: خداوند انسان روزه‏ دار را بر آنچه انفاق مى‏كند در خوردنيها و آشاميدنيها محاسبه نمى‏كند ولى در اين امر «اسراف‏» نشود. الحديث:عن ابى عبد الله عليه السلام: من تصدق فى شهر رمضان بصدقة صرف الله عنه سبعين نوعا من البلاء. (7) ترجمه: هر كس در ماه رمضان صدقه‏اى بدهد خداوند هفتاد نوع بلا را از او دور می ‏كند. پی ‏نوشت‏ها: 1- امالى شيخ صدوق، ص 61 2- امالى شيخ صدوق، ص 93 3- وسائل الشيعه، ج 7، ص 397 4- وسائل الشيعه، ج 7، ص 218 5- امالى شيخ صدوق، ص 93 6- من لا يحضره الفقيه، ج 2، ص 134 7- بحار الانوار، ج 93، ص 316 رمضان، تجلى معبود (ره توشه راهيان نور) صفحه 92 جمعى از نويسندگان منبع:hawzah.net برچسب‌ها: [ یکشنبه 08 تیر 1393 ] [ 17:16 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) بهترین عمل در ماه مبارک رمضان خودداری از حرام های خداست ماه مبارک رمضان را ماه تمرین ترک است از ترک خوردن و آشامیدن بگیر تا ترک بسیاری از عادات و اعمال زشت دیگرمان. در این ماه باید برنامه ریزی داشت برای ترک گناه. 1. رسول خدا (ص) که خطبه شعبانیه را می‌خواند، وقتی تمام وظایف مومنان را در این ماه نام برد، امیرالمومنین در پایان پرسید: کدام عمل در این ماه بهترین است؟ فرمود: «الورع عن محارم الله: دوری از حرام‌های خدا». 2. برای اینکه بتوانیم بهترین عمل این ماه یعنی ترک گناه را انجام دهیم لازم است ابتدا گناهان خودمان را بشناسیم تا بتوانیم آن‌ها را ترک کنیم. البته از شناختن گناه تا ترک آن راه بسیار وجود دارد و نباید تصور کرد که می‌توان این راه را یک‌باره پیمود، بلکه برای ترک گناهانی که عمری است با آن‌ها مانوس بوده‌ایم به تمرین و تدریج نیاز داریم. آن عارف بزرگ را در سن شصت سالگی دیدند گریه می‌کند، وقتی از علتش جویا شدند گفت: امروز فهمیدم خیلی هوی ندارم. پس ما که هنوز غرق در گناهیم نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم یک روزه از هوی و هوس خالی شویم و تمام گناهان را یک باره ترک کنیم. این نگاه که یک باره می‌توان گناهان را ترک کرد این بدی را دارد که بعد از چند بار که در ترک گناهان ناموفق بودیم، احساس کنیم که اصلا نمی‌توانیم گناه را ترک کنیم و ناامیدی از ترک گناه‌‌ همان و عادی شدن گناه ه‌مان. 3. در این ماه که ماه تمرین ترک است، از ترک خوردن و آشامیدن بگیر تا ترک انواع و اقسام عادت‌های زشت و ناپسند دیگرمان، می‌توان تمرین ترک گناه را آغاز کرد. در این نوشته‌ها سعی می‌کنیم هر بار یک گناه را به صورت مختصر بررسی کنیم. برای مطالعه بیشتر کتاب‌های گناهان کبیره آیت الله دستغیب و گناه‌شناسی حجت الاسلام قرائتی توصیه می‌شود. 4. قبلا هم توضیح داده شد که برای ترک گناه لازم است اول ریشه‌های گناه را در وجودمان کشف کنیم. چون ذنب به معنای دُم است. یعنی هر گناهی که انجام می‌دهیم ریشه در کلی صفات نفسانی ما دارد که باید اول آن ریشه‌ها را از بین برد وگرنه زدن شاخه‌ها نه تنها دردی را دوا نمی‌کند که‌ای بسا باعث هرس درخت گناهان و شاخ و برگ گرفتن بیشتر آن شود. به همین دلیل است که در بعضی روایات تعبیر به قلع یعنی ریشه کن کردن گناهان شده است نه ترک آن. مثلا دروغ می‌تواند ریشه در منفعت طلبی ما داشته باشد یا ریشه در ترس ما یا ریشه در اعتقادات سست ما یا ریشه‌های دیگر. اول باید این ریشه‌ها را درمان کرد تا دروغ هم درمان شود وگرنه گناه ترک نمی‌شود. 5. گناه کبیره چیست؟ شاید کوتاه‌ترین و بهترین تعریفی که بتوان برای گناه کبیره گفت این است که گناهی است که به واسطه آن انسان استحقاق عذاب الهی را پیدا می‌کند. اما اینکه این گناهان چند تاست و چه چیزهایی را شامل می شود در روایات مختلف است و اصلا شاید اهل بیت عمدا دقیق مشخص نکرده‌اند تا ما نسبت به گناهان دیگر متجری نشویم. حتی در روایات آمده است کوچک شمردن یک گناه بزرگ‌ترین گناه است و آمده است نباید بزرگی گناه را در نظر آورد بلکه باید بزرگی کسی را در نظر آورد که نافرمانی‌اش را می‌کنی. با این وصف تمام گناهان کبیره‌اند و هر کس بگوید فلان گناه جزء گناهان صغیره است خود این گزاره او بزرگ‌ترین گناه کبیره است. اما از آنجا که بعضی روایات گناهان کبیره را برشمرده‌اند و به کبیره بودن آن تصریح کرده‌اند می‌توان به بررسی گناهان کبیره‌ای پرداخت که به کبیره بودن آن‌ها تصریح شده است و اتفاقا ما نوعا آن‌ها را کم انجام نمی‌دهیم. 6. شهید دستغیب گناهان کبیره را در روایات به چهار دسته تقسیم می‌کند: 1. گناهانی که در قرآن و حدیث به کبیره بودن آن تصریح شده است که بیش از چهل گناه است. 2. هر گناهی که در قرآن و حدیث برای آن وعده آتش داده شده است. 3. هر گناهی که بزرگ‌تر شمرده شده باشد از گناهی که به کبیره بودنش تصریح شده است. 4. هر گناهی که نزد متشرعین بزرگ شمرده شود به طوری که از این اجماع متشرعین دانسته شود که بزرگ شمردن گناه به زمان معصوم می‌رسد. مثل پرتاب کردن قرآن یا نجس نمودن مسجد. 7. در میان ما یک سری از گناهان بیشتر شیوع دارد که می‌توان به آن‌ها مفصل‌تر پرداخت. حتی بعضی از گناهان شکل‌های جدیدتری نیز پیدا کرده است و برای آن هزار نوع کلاه شرعی درست شده است که می‌توان این شکل‌های جدید را هم بررسی کرد. با نگاهی به فهرست کتاب گناهان کبیره آیت الله دستغیب می‌توان گفت گناهان شایع در جامعه ما این هاست: 1. دروغ. 2. غیبت. 3. نمی‌مه یا سخن چینی. 4. به‌تان (قذف هم می‌توان در همین جا بررسی کرد) 5. عقوق والدین. 6. قطع رحم. 7. اشتغال به ملاهی. 8. غنا. 7. کم فروشی. 8. حرام خواری. 10. ترک نماز عمدا. 11. اسراف. 12. تکبر. 13. دزدی. 14. ریختن آبروی مومن و دشمنی با مومن. 15. گناهان جنسی... 16. شرابخواری 17. استخفاف حج 18. خیانت به امانت 19. حسد 20. احتکار 21. کفران نعمت. 22. هتک حرمت مقدسات. 23. مکر و نیرنگ 24. قمار. 25. پیمان شکنی 26. حبس الحقوق 27. ترک یکی از واجبات 28. اصرار بر گناه 29. یاس و قنوط من رحمه الله 30. امن مِن مکر الله. برچسب‌ها: [ یکشنبه 08 تیر 1393 ] [ 17:15 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) چهل حدیث قدسی(حتما ببینید)* 1- قال الله عزّوجلّ: به‌راستی در‌می‌گذرم از مردمان مسلمانی که ولایت امام عادلی را که از جانب خداوند است پذیرفته‌اند.(کافی1/376) 2- قال الله عزّوجلّ: تندی نکن با کسی که تو را بر او مسلط کردند تا با تو تندی نکنم.(کافی2/303) 3- قال الله عزّوجلّ: در نهان و نیز هنگام شادمانی به یاد من باش تا در غفلت‌ها به یادت باشم.(امالی صدوق/254) 4- قال الله عزّوجلّ: ای آدم! آن‌چه بین من و توست: از تو دعا و از من اجابت.(الخصال1/244) 5- قال الله عزّوجلّ: ای آدم! هرکدام از فرزندان تو قصد انجام کار نیکی کند، اگر انجام ندهد یک کار نیک و اگر انجام دهد، ده برابر نوشته خواهد شد.(کافی2/440) 6- قال الله عزّوجلّ: ای موسی! آرزوهای بسیاری برای دنیا نداشته باش، زیرا دلت را سخت می‌کند و کسی که دلش سخت باشد از من دور می‌شود.(کافی8/42) 7- قال الله عزّوجلّ: ای موسی! نزد من از بسیاری گناه فریاد برآور، همانند گناه‌کاری که از دشمنش می‌گریزد.(کافی8/42) 8- قال الله عزّوجلّ: ای موسی! مرا در هیچ حالتی فراموش نکن و از بسیاری مال سرمست نشو.(کافی8/45) 9- قال الله عزّوجلّ: ای موسی! توبه را زود انجام بده و گناه را برای بعد بگذار.(کافی8/46) 10- قال الله عزّوجلّ: آن‌گاه که در برابر من به نماز می‌ایستی، شتاب نکن.(‌کافی8/46) 11- قال الله عزّوجلّ: ای موسی! هر‌که از گناهکاران نزد تو آمد و به تو پناه برد، بگو خوش آمدی و آسوده شدی، چه جایگاه بزرگی است پیشگاه خداوند جهان. و بر ایشان آمرزش بخواه و بر ایشان مانند یکی از خودشان باش.(کافی8/48) 12- قال الله عزّوجلّ: نیکی ده برابر پاداش دارد و یک گناه نابود‌کننده است.(‌کافی8/49) 13- قال الله عزّوجلّ: ای فرزند آدم! خودت را محو بندگی من کن تا دلت را پر از بی‌نیازی کنم.(‌کافی2/83) 14- قال الله عزّوجلّ: شکر، نعمت‌ها را افزون و از دیگران بی‌نیاز می‌کند.(‌کافی2/94) 15- قال الله عزّوجلّ: هرگونه می‌خواهی باش که با هر دست که دهی از همان دست می‌گیری.(‌کافی2/138) 16- قال الله عزّوجلّ: هر‌که مرا یاد کند همدمش می‌شوم.(کافی2/496) 17- قال الله عزّوجلّ: مال بسیار، گناهان را از یاد می‌برد.(کافی2/497) 18- قال الله عزّوجلّ: یاد من، هر جایی زیبااست (کافی2/497) 19- قال الله عزّوجلّ: آن‌گاه که مرا یاد می‌کنی، فروتن باش.(‌کافی2/497) 20- قال الله عزّوجلّ: زبان را در پس اندیشه قرار ده تا در امان باشی.(‌کافی2/498) 21- قال الله عزّوجلّ: با مستحبات به من نزدیک شو.(کافی8/132) 22- قال الله عزّوجلّ: ای عیسی!آن که بر من شوریده و گناه می‌کند تو را نفریبد. روزی مرا می‌خورد و دیگری را بندگی می‌کند...آن‌چنان او را به بند می‌کشم که راه گریزی نداشته باشد.(کافی8/133) 23- قال الله عزّوجلّ: باید که زبانت در نهان و آشکار، یکی باشد.(کافی8/134) 24- قال الله عزّوجلّ: ای داوود! همان‌گونه که نزدیک‌ترین مردم به خدا، فروتنان هستند، دورترین مردم از خدا، متکبران هستند.(کافی2/124) 25- قال الله عزّوجلّ: هر‌که بنده‌ی مومن مرا بیازارد، باید با من اعلام جنگ کند.(کافی2/305) 26- قال الله عزّوجلّ: ای محمد! هر‌که ولی مرا بیازارد به جنگ من برخاسته است.(کافی2/352) 27- قال الله عزّوجلّ: بنده‌ام با چیزی بهتر از واجبات به من نزدیک نمی‌شود. و با نافله(کارهای مستحبی) به من نزدیک می‌شود تا اینکه دوستش بدارم. آن‌گاه که دوستش بدارم، من گوش او خواهم شد که با آن می‌شنود و دیده‌ی او که با آن می‌بیند و زبان او که با آن سخن می‌گوید و دست او که قدرنمایی می‌کند. اگر دعایم کند اجابتش می‌کنم و اگر از من بخواهد به او می‌دهم.(کافی2/353) 28- قال الله عزّوجلّ: وای بر کسانی که با فریب، دین را به دنیا می‌فروشند.(کافی2/299) 29- قال الله عزّوجلّ: ای احمد! پرهیزکاری، زینتمومن و ستون برپایی دین است.(ارشادالقلوب1/203) 30- قال الله عزّوجلّ: ای احمد! عبادت ده بخش دارد که نُه بخش آن، به دست آوردن روزی حلال است.(ارشادالقلوب1/203) 31- قال الله عزّوجلّ: ای احمد! می‌دانی به کدام دلیل تو را بر دیگر انبیا برتری دادم؟ به دلیل یقین و حسن خلق و سخاوت نفس و دلسوزی برای مردم.(ارشادالقلوب1/205) 32- قال الله عزّوجلّ: ای احمد! اندیشه‌ات را به‌کار گیر پیش از آن‌که از دست برود، زیرا کسی که اندیشه‌اش را به‌کار بندد، اشتباه نمی‌کند و گرفتار سرکشی نمی‌شود.(ارشادالقلوب1/205) 33- قال الله عزّوجلّ: چنان‌که هیچ درختی بدون میوه کامل نیست، ایمان نیز بدون کنار‌گذاشتن کارهای حرام کامل نمی‌شود.(علل‌الشرایع1/250) 34- قال الله عزّوجلّ: برادرت علی را بشارت ده، که من دوست‌دار او را عذاب نمی‌کنم و به دشمن او رحم نمی‌کنم.(امالی صدوق39) 35- قال الله عزّوجلّ: لا اله الله دژ(امان) من است، کسی که وارد آن شود، از عذاب من در امان است.(امالی‌الصدوق235) 36- قال الله عزّوجلّ: (ای آدم!) اگر این‌ها(اهل بیت علیهم‌السلام) نبودند، نه تو را می‌آفریدم و نه بهشت و جهنم را، و نه آسمان و زمین را.(معانی‌الاخبار124) 37- قال الله عزّوجلّ: من بی‌نیازترین شریک هستم، هر کس کاری انجام دهد و دیگری را (با من) شریک کند، من از آن (کار) بیزارم و آن (کار)، برای همان شریک خواهد بود.(بحار67/222) 38- قال الله عزّوجلّ: ولایت علی بن ابی طالب(ع)دژ(امان) من است هرکه وارد آن شود، از عذاب من در امان خواهد بود.(عیون اخبارالرضا(ع)1/146) 39- قال الله عزّوجلّ: همانا علی امام پرهیزگاران و رهبر روسفیدان پاک و پادشاه مومنان است.(امالی‌الصدوق352) 40- قال الله عزّوجلّ: اگر علی را نیافریده بودم، همسفری مناسب فاطمه، از فرزندان آدم و نسل او نبود.(عیون اخبارالرضا(ع)203) نویسنده:خواهش میکنم اگر این مطلب رو خوندید نشرش هم بکنید... درپناه حق باشید برچسب‌ها: [ یکشنبه 08 تیر 1393 ] [ 16:43 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) نماز در روایات اذان در اول وقت نماز پیامبر (ص ) :اذا دخل الوقت یا بلال اعل فوق الجدار و ارفع صوتک بالاذان ای بلال ! هنگامی که وقت نماز رسید بالای دیوار بروو صدای خود را به وسیله اذان بلند کن . ( فروع کافی ، ج 3، ص 307 ) بخشایش یا عذاب خداوند امام باقر (ع ) :و من صلاها لغیر وقتها مؤثراعلیها غیرها فان ذلک الیه ان شاء غفر له و ان شاء عذبه کسی که نماز را در غیروقتش به جا آورد و چیز دیگری را بر نماز انتخاب کند و ترجیح دهد، به درستی که این کار، خدا را مختار می کند که اگربخواهد او را ببخشاید و اگر بخواهد او راعذاب کند. ( وسائل الشیعه ، ج 3، ص 83 ) نماز اول وقت ، جدایی از غافلین امام باقر (ع ) :ایما مؤمن حافظ علی الصلوات المفروضة فصلاها لوقتها فلیس هذا من الغافلین هر مؤمنی محافظت برنمازش نماید، و او را در وقتش به جا آورد، ازانسانهای غافل شمرده نمی شود. ( وسائل الشیعه ، ج 3، ص 79 ) نورانیت اذان پیامبر (ص ) :یا علی ألاذان نوریا علی ! اذان نور است . ( بحار الانوار، ج 84، ص 154 ) پاداش مؤذن بهتر است پیامبر (ص ) :من اذن محتسبا یرید بذلک وجه الله - عز و جل - اعطاه الله ثواب اربعین الف شهید و اربعین الف صدیق و یدخل فی شفاعته اربعین الف مسی ء من امتی الی الجنة کسی که اذان بگوید، و به خداوندتوجه داشته باشد، خداوند به او ثواب چهل هزار شهید و چهل هزار راستگو را عطامی کند و چهل هزار از امت گناهکاران شامل شفاعتش گردیده و داخل بهشت می شوند. ( بحار الانوار، ج ,84 ص 130 ) آفات بی توجهی به اذان امام علی (ع ) :من سمع النداء و هو فی المسجد ثم خرج فهو منافق ، الا رجل یرید الرجوع الیه ، او یکون علی غیر طهارة فیخرج لیتطهر کسی که صدای اذان را در مسجد شنید، و بدون خواندن نماز (جماعت ) ازمسجد خارج شودمنافق است ، مگر این که قصد برگشت برای نماز خواندن دارد، یا وضو ندارد و برای گرفتن وضو از مسجد خارج شود. ( بحار الانوار، ج ,84 ص 161 ) سربلندی اذان گویان در قیامت امام علی (ع ) :یحشر المؤذنون یوم القیامة طوال الأعناق اذان گویان ، روز قیامت با سرافرازی و سربلندی محشور می شوند. ( بحار الانوار، ج ,84 ص 149 ) نجات از آتش پیامبر (ص ) :ان لحوما محرمة علی النار و هی لحوم المؤذنین همانا، گوشتهایی بر آتش (جهنم ) حرام است (آتش آنها را نمی سوزاند) وآن گوشت بدن اذان گویان است . ( مستدرک الوسائل ، ص 249 ) ثواب برای اذان گو امام باقر (ع ) : المؤذن یغفر الله له مد بصره و مدصوته فی السماء و یصدقه کل رطب ویابس سمعه ، و له من کل یصلی معه فی مسجده سهم و له بکل من یصلی بصوته خداوند مؤذن را به اندازه ای که چشمش می بیند و صدایش در آسمان می پیچدمی آمرزد، هر خشک و تری که آواز او را می شنود او را تصدیق می کند، و ازثواب هر کس که با او در مسجد نماز گزارد سهمی نصیب او شود و به شمار هرکس که به بانگ او نماز بخواندحسنه ای برای اوست . ( محجة البیضاء، ج 1، ص .331 من لا یحضره الفقیه ، ج 1، ص 287 ) پاداش شهید پیامبر (ص ) :للمؤذن فیما بین الاذان و الاقامة مثل اجرالشهید المتشحطبدمه فی سبیل الله برای شخص اذان گو در فاصله اذان و اقامه ،ثوابش مانند ثواب شهیدی است که در راه خدا در خون خود می غلطد. ( ثواب الاعمال ،ص 58 ) واجب شدن بهشت بر مؤذن پیامبر (ص ) :من اذن فی مصر من أمصار المسلمین سنة وجبت له الجنة هر کس در یکی از شهرهای مسلمانان یک سال اذان بگوید بهشت بر اوواجب می شود. ( محجة البیضاء، ج 1، ص .337 وسائل الشیعه ، ج 4، ص 613 ) تأثیر گفتن اذان و اقامه امام صادق (ع ) :من صلی باذان و اقامة صلی خلفه صفان من الملائکة و من صلی باقامة بغیراذان صلی خلفه صف واحد ما بین المشرق والمغرب هر کس که نماز را با اذان و اقامه بخواند، دو صف از فرشتگان درپشت سرش نماز می گزارند، و کسی که نماز را با اقامه تنها بخواند یک صف از فرشتگان در پشت سرش نماز می خوانند و اندازه صف به قدر میان مشرق و مغرب است . ( محجة البیضاء، ج 1، ص .338 ثواب الاعمال ، ص 59 ) اذان با صدای بلند امام صادق (ع ) :کان رسول الله - صلی الله علیه واله - یقول لبلال اذا دخل الوقت یا بلال اعل فوق الجدار و ارفع صوتک بالاذان رسول خدا (ص ) هنگامی که وقت نماز فرا می رسید به بلال می فرمود: بالای دیوار (مسجد)برو و اذان را با صدای بلند بگو. ( وسائل الشیعه ، ج 4، ص 624 ) محشور با شهداء و پیامبران پیامبر (ص ) :یحشر المؤذنون من امتی مع النبیین و الصدیقین و الشهداءاذان گویان ، از امت من با پیامبران و راستگویان و شهیدان محشور می شوند. ( مستدرک الوسائل ، ج 4، ص 23 ) تأثیر هفت سال اذان گفتن امام باقر (ع ) :من أذن سبع سنین محتسبا جاءیوم القیامة و لا ذنب له هر کس هفت سال برای خدا اذان بگوید، روز رستاخیزبدون گناه وارد محشرمی شود. ( ثواب الاعمال ، ص .83 من لا یحضره الفقیه ، ج 1،ص .288 وسائل الشیعه ،ج 4، ص 613 ) اجابت اذان مؤذن پیامبر (ص ) :اجابة المؤذن کفارة الذنوب اجابت اذان مؤذن ، کفاره گناهان است . ( مستدرک الوسائل ، ج 1، ص 227 ) فرار شیطان از اذان پیامبر (ص ) :ان الشیطان اذا سمع النداء هرب به درستی که شیطان وقتی صدای اذان را شنید فرار می کند. ( کنز العمال ، حدیث 20951 ) قرعه برای اذان گفتن پیامبر (ص ) :لو علم الناس ما فی النداء و الصف الاول لاستهموا علیه اگر مردم می دانستند چه فضیلتی دارد اذان گفتن و شرکت در صف اول جماعت ، هر آینه برای این کار قرعه کشی می کردند. ( بحار الانوار، ج ,88 ص 200 ) اذان گفتن در همه حال امام رضا (ع ) :یؤذن الرجل و هو جالس و یؤذن و هوراکب شخص اذان گو چه نشسته باشد و چه سواره اذان می گوید. ( من لا یحضره الفقیه ، ج 1، ص 285 ) دعا هنگام اذان امام علی (ع ) :اغتنموا الدعاء عند اربع : عند قرائة القران و عند الاذان و عند نزول الغیث وعند التقاء الصفین للشهادة در چهارزمان دعا را غنیمت شمارید: 1- هنگام قرائت قرآن . 2- هنگام اذان .3- هنگام نزول باران . 4- هنگام رو به رو شدن دو لشکر مؤمنین و کفاربرای جنگ . ( وسائل الشیعه ، ج 4، ص 1114 ) تأثیر اذان و اقامه در گوش نوزاد پیامبر (ص ) :من ولد له مولود فلیؤذن فی اذنه الیمنی ، و لیقم فی الیسری ، فأن ذلک عصمة من الشیطان کسی که فرزندی به او داده شد (به دنیا آمد) در گوش راستش اذان و درگوش چپش اقامه بگوید، زیرااین عمل ، نوزاد را از شر شیطان حفظ می نماید. ( بحار الانوار، ج ,84 ص 162 ) اجابت ندای مؤذن امام علی (ع ) :اجابة المؤذن یزید فی الرزق اجابت دعوت اذان گو، سبب افزایش روزی می شود. ( بحار الانوار، ج ,84 ص 177 ) تکرار اذان مؤذن امام باقر (ع ) :کان رسول الله - صلی الله علیه و اله -اذا سمع المؤذن یؤذن قال مثل مایقوله فی کل شی ء رسول خدا (ص ) وقتی صدای اذان مؤذن را می شنید، آن جملات را تکرارمی کرد. ( الکافی ، ج 3، ص ,310 حدیث 29 ) علاقه بلال به رسول خدا (ص ) امام صادق (ع ) :ان بلالا کان عبد صالحا، فقال :لا اؤذن لاحد بعد رسول الله - صلی الله علیه و اله - همانا که بلال بنده ای شایسته بود و گفت : من برای احدی بعد از رسول الله (ص ) اذان نمی گویم . ( من لا یحضره الفقیه ، ج 1، ص 286 ) اذان با صدای بلند ابوعبدالله (ع ) :اذا اذنت فلا تخقین صوتک فان الله یأجرک مد صوتک فیه زمانی که اذان گفتی ، صدایت را کوتاه مکن ، زیرا که خداوندبه مقدار بلندی صدای تو در اذان ، پاداش می دهد. ( التهذیب ، باب اذان ، حدیث 45 ) آشنایی با وقت اذان ابوعبدالله (ع ) :لا یستقیم الأذان و لا یجوز ان یؤذن به الا رجل مسلم عارف اذان برپا نمی شود و نباید آن را بگوید، مگر مرد مسلمانی که به وقت آن آشنا باشد. ( فروع کافی ، ج 3، ص ,307 حدیث 13 ) تحقیر اذان پیامبر (ص ) : سیأتی علی الناس زمان یترکون الاذان علی ضعفائهم زمانی خواهد آمد که اذان را تحقیر کرده و آن را به افرادی ناتوان می سپرند. ( کنز العمال ، ج 7، ص 690 ) علت نماز جماعت امام رضا (ع ) :انما جعلت الجماعة لئلا یکون الاخلاص والتوحید و الاسلام و العبادة لله الاظاهرا مکشوفا مشهورا نماز جماعت قرار داده شده است ، تا اخلاص و یگانگی و اسلام و عبادت برای خداوند آشکار، باز و ظاهرباشد. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص .372 بحار الانوار، ج ,88 ص 12 ) خوش گمانی به نمازگزار امام صادق (ع ) :من صلی خمس صلوات فی الیوم واللیلة فی جماعة فظنوا به خیرا و اجیزواشهادته هر که پنج نماز شبانه روز را به جماعت می خواند به او خوش گمان باشید وگواهی اش را بپذیرید. ( بحار الانوار، ج ,88 ص 8. وسائل الشیعه ، ج 5، ص 371 ) ثواب پشت سر عالم پیامبر (ص ) :من صلی خلف عالم فکأنما صلی خلف رسول الله کسی که پشت سر عالم نماز به جا آورد، مانند کسی است که پشت سرپیغمبر خدا نماز خوانده است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 119 ) صف جهاد و صف جماعت امام کاظم (ع ) :ان الصلوة فی الصف الاول کالجهادفی سبیل الله - عز و جل - نماز خواندن در صف اول ، مانند جهاد در راه خداست . ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 387 ) ثواب اقتدا به عالم امام صادق (ع ) :الصلاة خلف العالم بالف رکعة نماز در پشت سر یک عالم برابر هزار رکعت است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 5 ) صف اول جماعت پیامبر (ص ) :ان الله و ملئکته یصلون علی الذین یصلون الصفوف الاول به حقیقت خداوند و فرشتگانش بر کسانی که صفهای اول نماز جماعت را به هم پیوند می دهند، درود می فرستند. ( کنز العمال ، ج 2، ص 623 ) لبیک به اذان نماز پیامبر (ص ) :اذا سمعت الاذان فأت و لو حبوا هنگامی که اذان نماز را شنیدی ، هر چه سریعتر به مسجد بیا، گر چه سینه خیز باشد. ( کنز العمال ، ج 7، ص 548 ) امام جماعت پیامبر (ص ) :امام القوم وافدهم فقدموا فی صلاتکم افضلکم امام جماعت هر جمعی نماینده آن در پیشگاه خداوند می باشد، پس برای امامت جماعت خود بهترینها را برگزینید. ( بحار الانوار، ج ,88 ص 109 ) نماز جماعت در صبح پیامبر (ص ) :لان اصلی الصبح فی جماعة احب الی من ان اصلی لیلتی حتی اصبح اگر نماز صبح را به جماعت بخوانم ، در نظرم محبوبتر ازعبادت و شب زنده داری تا صبح است . ( کنز العمال ، ج 8، حدیث 22792 ) آفات جدایی از جمعیت پیامبر (ص ) :من فارق جماعة المسلمین فقد خلع ربقة الاسلام من عنقه قیل : یا رسول الله وما جماعة المسلمین ؟ قال : جماعة اهل الحق و ان قلوا کسی که از جمعیت مسلمان جدا شود، رشته اسلام را از گردنش باز نموده .ازحضرت سؤال شد: منظور کدام جمعیت است ؟ آن حضرت فرمود: مردم اهل حق ، هر چندکم باشند. ( امالی شیخ صدوق ، ص 272 ) فضیلت نماز جماعت پیامبر (ص ) :صلاة الرجل فی جماعة خیر من صلاته فی بیته اربعین سنة . قیل : یا رسول الله !صلوة یوم ؟ فقال : صلوة واحدة نماز خواندن انسان در جماعت بهتر است از نمازی که چهل سال در خانه خوانده شود. عرض کردند:یا رسول الله ! نماز یک روز؟ حضرت فرمود: بلکه یک نماز. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 374 ) اخطار پیامبر و ترک نماز جماعت امام صادق (ع ) :هم رسول الله - صلی الله علیه و اله - بأحراق قوم فی منازلهم لا یصلون بالجماعة حضرت پیغمبر (ص )خواست خانه ها را بر قومی که در منازل نماز می گذاردندو به جماعت حاضر نمی شدند،بسوزاند. ( لئالی الاخبار، ج 4، ص 205 ) بی اعتنایی به نماز جماعت امام علی (ع ) :من سمع النداء فلم یجبه من غیرعلة فلا صلاة له هر کس که صدای اذان جماعت را بشنوند و بدون هیچ عذری پاسخ ندهد،نماز ندارد (نمازش مقبول نیست ). ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 375 ) برائت از آتش دوزخ و نفاق پیامبر (ص ) :من صلی اربعین یوما جماعة یدرک التکبیرة الاولی ، کتب له برائتان برائة من النارو برائة من النفاق کسی که نماز خود را با جماعت و با درک تکبیر اول نماز، چهل روز انجام دهد، خداوند دو برائت را برای او مقرر می سازد: 1- برائت از آتش دوزخ .2- برائت از نفاق . ( بحار الانوار، ج ,88 ج 4 ) ترک نماز جماعت امام باقر (ع ) :من ترک الجماعة رغبة عنها و عن جماعة المسلمین من غیر علة فلا صلاة له کسی که از روی بی میلی ، بدون عذر و علت نمازجماعت را که اجتماع مسلمانان است ترک کند، نمازی برای او نیست . ( امالی شیخ صدوق ، ص 290 ) نماز جماعت با هر دشواری پیامبر (ص ) :الصلاة جماعة و لو علی رأس زج در نماز جماعت شرکت نمایید، گر چه آن را بر سر آهن و نوک نیزه انجام دهید(یعنی هر قدر سخت و دشوار باشد، از حضور در جماعت دریغ نکنید). ( بحار الانوار، ج ,88 ص 4 ) رعایت حال مأمومین پیامبر (ص ) :انی لأکون فی الصلوة فاسمع بکاء الصبی فاخفف مخافة ان اشق علی امه من گاهی در حال نماز که هستم صدای گریه کودکی رامی شنوم و نماز راسبک و کوتاه می کنم ، چرا که می ترسم مادرش را به رنج افکنم . ( کنز العمال ، ج 7، ص ,601 حدیث 20455 ) دوری از ایمان امام صادق (ع ) :من خلع جماعة المسلمین قدر شبر، خلع ربقة الایمان من عنقه کسی که به اندازه یک وجب از جماعت مسلمانان (عملا) دوری کند،ریسمان ایمان را از گردنش در آورده و به دور افکنده است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 13 ) نظم صفهای جماعت پیامبر (ص ) :یا ایها الناس اقیموا صفوفکم و امسحوابمناکبکم لئلا یکون فیکم خلل و لاتخالفوا فیخالف الله بین قلوبکم الا و انی أراکم من خلفی رسول خدا (ص ) خطاب به جمعیتی فرمود: ای مردم صفهای (نماز جماعت )رامنظم و مساوی کنید و دوش به دوش بایستید تا فاصله و جدایی میان شمانیفتد ونامرتب نباشید که خداوند دلهای شما را از یکدیگر دور گرداند وبدانید که من شمارا از پشت سر می بینم که چگونه نظم را در صفهای جماعت برقرار می کنید. ( ثواب الاعمال ، ص 520 ) نماز و وحدت اسلامی امام صادق (ع ) :من صلی معهم فی الصف الاول کان کمن صلی خلف رسول الله (ص ) فی الصف الاول کسی که در صف اول نماز جماعت اهل سنت شرکت نماید، مانند آن است که در صف اول پشت سر پیامبر (ص ) نماز خوانده باشد. ( وسائل الشیعه ، ج 3، ص 381 ) تأخیر نماز به خاطر جماعت امام صادق (ع ) :عن جمیل بن صالح انه سال ابا عبدالله - علیه السلام - ایهما افضل ؟ یصلی الرجل لنفسه فی اول الوقت اویؤخرها قلیلا و یصلی باهل مسجده اذا کان امامهم ؟ قال : یؤخر و یصلی باهل مسجده اذاکان الامام جمیل بن صالح از امام صادق (ع ) سؤال کرد: کدام یک از این دوافضل است : انسان در اول وقت نمازش را بخواند یا مقداری نماز را تأخیربیندازد تا بااهل مسجد به جماعت نماز بخواند، زمانی که مسجد امام جماعت دارد؟ حضرت فرمود:نماز را به تأخیربینداز، با اهل مسجد نماز بخوان ، زمانی که مسجد امام جماعت دارد. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 388 ) آفات بی میلی به مساجد امام صادق (ع ) :و من صلی فی بیته جماعة رغبة عن المساجد فلا صلاة له و لمن صلی معه الامن علة تمنع من المسجد و هر کس از روی بی میلی به مساجد در خانه اش هر چند نماز جماعت بخواندبرای او نمازی نخواهد بودو حتی برای کسانی که با او نماز خوانده اند، مگرآن که واقعا علتی مانع از حضور درمسجد بوده باشد. ( امالی الطوسی ، ج 2، ص 307 ) مداومت بر نماز جماعت پیامبر (ص ) :و من لزم جماعة المسلمین حرمت علیهم غیبته و ثبتت عدالته کسی که بر نماز جماعت مداومت داشته باشد، غیبت او بر مسلمانان حرام وعدالتش ثابت می شود. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 394 ) فضیلت نماز جماعت پیامبر (ص ) :صلاة الجماعة افضل من صلاة الفرد بخمس و عشرین درجة یک نماز که به جماعت برگزار گردد، برتری و فضیلت دارد بر بیست و پنج نماز فرادی . ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 374 ) امام جماعت فکر مأمومین امام صادق (ع ) :ینبغی للامام ان یکون صلاته علی صلاة اضعف من خلفه بر امام جماعت شایسته است که نمازش بر اساس نمازضعیفترین مأمومین خودباشد (نماز را در حال نماز جماعت طولانی نکند).( من لا یحضره الفقیه ، ج 1، ص 381 ) اهمیت نماز جماعت پیامبر (ص ) :الصلاة جماعة و لو علی رأس زج اذاسئلت عمن لا یشهد الجماعة فقل : لااعرفه نماز باید به صورت جماعت خوانده شود،و لو بر نوک تیز پیکان باشد، زمانی که از شما سؤال شد در مورد کسی که به جماعت حاضر نمی شود، بگویید اورا نمی شناسیم . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 5 ) فضیلت سمت راست پیامبر (ص ) :فضل میامن الصوف علی میاسرها کفضل صلوة الجماعة علی صلوة الفرد فضیلت سمت راست بر سمت چپ ، صفهای جماعت همانند فضیلت نمازجماعت است بر نماز فرادی . ( جامع احادیث الشیعه ، ج 6، ص 465 ) کامل کننده نماز پیامبر (ص ) :سووا صفوفکم فان تسویة الصف تمام الصلاة صفهای نماز جماعت را مساوی کنید، پس همانا که مساوی کردن صفها،کامل کننده نماز است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 20 ) حضور در نماز جماعت با قصد پاک پیامبر (ص ) :من اتی الجماعة ایمانا واحتسابا استأنف العمل کسی که در نماز جماعت با ایمان و قصد پاک و خشنودی خداداخل شود،اعمال خود را از سر گیرد. (کنایه از این است که گناهان گذشته اش بخشیده می شود). ( ثواب الاعمال ، ص 87 ) سبب ورود بهشت امام صادق (ع ) :من صلی عن یمین الامام اربعین یوما دخل الجنة کسی که سمت راست امام جماعت چهل روز نماز بخواند وارد بهشت می شود. ( جامع احادیث الشیعه ، ج 6، ص 465 ) صف اول و صف ملائکة امام علی (ع ) :افضل الصفوف اولها و هو صف الملائکة و افضل المقدم میامن الامام بهترین صفهای نماز جماعت ، صف اول است ، وآن صف ملائکه است وبهترین جای صف اول سمت راست امام است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 18 ) فضیلت یک رکعت امام رضا (ع ) :فضل الجماعة علی الفرد بکل رکعة الفارکعة فضیلت نماز جماعت بر نماز فرادی هر یک رکعت برابر دو هزار رکعت است . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 4 ) نماز جماعت سبب ورود به بهشت پیامبر (ص ) :فما من مؤمن مشی الی الجماعة الا خلف الله علیه اهوال یوم القیامة ، ثم یأمر به الی الجنة پس مؤمنی نیست که در راه نماز جماعت قدم بردارد مگر این که خداوندتبارک و تعالی ترس وهراس روز قیامت را برای او سبک می گیرد، سپس او راامر می کند به ورود به بهشت . ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 372 ) اقتدا به امام جماعت اهل ولایت امام رضا (ع ) :و لا تصلی خلف فاجر و لایقتدی الا باهل الولایة پشت سر آدم فاجر نماز نخوان ، اقتدا فقطبر شخص اهل ولایت اهل بیت عصمت و طهارت جایز است . ( تحف العقول ، ص 308 ) استجابت دعا پیامبر (ص ) :ان الله یستحیی من عبده اذا صلی فی جماعة ثم سأله حاجة ان ینصرف حتی یقضیها زمانی که بنده ای نمازش را به جماعت بخواند، خداوند از او حیاء می کند، وهنگامی که از او طلب حاجت کرد، منصرف نشود، مگراین که حاجتش رابرآورد. ( بحار الانوار، ج ,88 ص 4 ) محافظت بر صف اول پیامبر (ص ) :و من حافظ علی الصف الاول و التکبیرة الاولی لا یؤذی مسلما اعطاه الله من الاجر ما یعطی المؤذنون فی الدنیا و الاخرة کسی که محافظت و مداومت بر صف اول و تکبیر اول نماید، و مسلمانی رااذیت نکند، خداوند به او اجری معادل اجری که مؤذن در دنیا و آخرت دریافت می کند، عطاخواهد کرد. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 387 ) اقتدا به سه گروه ممنوع است امام صادق (ع ) :ثلاثة لا یصلی خلفهم :المجهول ، و الغالی و ان کان یقول بقولک ، و المجاهربالفسق و ان کان مقتصدا پشت سر سه گروه نماز نخوان (اقتداء نکن ):1- پشت سر شخص ناشناخته .2- مرد غلو کننده ، هر چند که امامی و هم عقیده تو باشد.3-شخص متظاهر به فسق و گناه ، اگر چه مردی میانه رو و معقول باشد. ( خصال صدوق ، ص 154 ) آفات بی نظمی در نماز جماعت امام باقر (ع ) :ینبغی للصفوف ان تکون تامة متواصلة بعضها الی بعض ، و یکون بین کل صفین قدر مسقطجسد الانسان اذا سجد سزاواراست که صفها کامل و به هم پیوسته باشند، و میان دو صف فاصله به اندازه ای باشد که یک انسان بتواند سجده کند و اگر در نماز جماعت فاصله دو صف جلو و عقب کمتر از این باشد، چنین نمازی نماز کامل و درستی نیست . ( دعائم الاسلام ، ج 1، ص 155 ) مانع اقتدا به مؤمنین امام صادق (ع ) :من قال بالجسم فلا تعطوه شیئا من الزکاة و لا تصلوا خلفه هر کس قائل به جسمانیت خدا باشد از زکات چیزی به اوندهید و در پشت سرش نماز نخوانید. ( من لا یحضره الفقیه ، ج 1، ص 379 ) آفات بی نظمی در نماز جماعت پیامبر(ص ) :کان رسول الله - صلی الله علیه و اله - یمسح مناکبنا فی الصلوة و یقول :استووا و لا تختلفوا فتختلف قلوبکم رسول خدا (ص ) شانه های نمازگزاران را در نماز جماعت می گرفت و منظم می کرد، ومی فرمود: مساوی و منظم باشید، نامنظم و جدا از هم نباشید که قلبهای شما از یکدیگرجدا می شود. ( جامع احادیث الشیعه ، ج 6 ، ص 470 ) فضیلت تکبیر اول پیامبر (ص ) :التکبیرة الاولی مع الامام خیر من الدنیاو ما فیها تکبیر اول را با امام جماعت گفتن بهتر است از دنیا و آنچه در آن است . ( مستدرک الوسائل ، ج 1، ص .488 بحار الانوار، ج ,88 ص 15 ) نمازهای پنج گانه با جماعت پیامبر (ص ) :من صلی الخمس فی الجماعة وحافظ علی الجمعة فقد اکتال الاجر بالمکیال الاوفی و قال تعالی : "ثم یجزیه الجزاءالاوفی " کسی که نماز پنج وقت خود را به جماعت بخواند و به نماز جمعه حاضرشود،پس به تحقیق اجر خود را به حد کافی دریافت کرده است . سپس رسول خدا (ص ) این آیه کریمه را تلاوت فرمود: "پس جزا داده شود بر آن ، جزای کاملتر". ( جامع احادیث الشیعه ، ج 6، ص 386 ) مقدار نماز جماعت امام علی (ع ) :و اذا قمت فی صلاتک للناس ، فلا تکونن منفرا و لا مضیعا فان فی الناس من به العلة و له الحاجة و هنگامی که به نمازجماعت برای مردم می ایستی باید نمازت نه نفرت آور ونه تضییع کننده باشد (نه آن قدر آن را طول بده که موجب تنفر مأمومین شودو نه آن قدر سریع که نماز را ضایع کنی ) چرا که در بین مردمی که با تو به نماز ایستاده اند، هم بیمار وجوددارد و هم افراد حاجتمند هست . ( نهج البلاغه ، نامه 52 ) مورد شفیع امام جماعت پیامبر(ص ) :ان امامک شفیعک الی الله - عز وجل - فلا تجعل شفیعک سفیها و لا فاسقا همانا امام و پیشنماز تو، شفیع و واسطه توبه درگاه با عظمت الهی است ، پس هرگز کسی را که فاسد و بی خرد است وسیله و شفیع خود به درگاه الهی قرار مده . ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 492 ) اولین نماز جماعت امام صادق (ع ) :اول جماعة کانت ان رسول الله - صلی الله علیه و اله - کان یصلی و امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب - علیه السلام - معه نخستین جماعتی که برگزار شد، روزی بود که رسول خدا (ص ) داشت نمازمی خواند وعلی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (ع ) همراه آن حضرت بود. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 373 ) سفارش رسول خدا (ص ) در مقدار نماز جماعت امام علی (ع ) :و قد سألت رسول الله - صلی الله علیه و اله - حین وجهنی الی الیمن کیف اصلی بهم ؟ فقال : صل بهم کصلاة اضعفهم ، و کن بالمؤمنین رحیما من از رسول خدا (ص ) به هنگامی که مرابه سوی "یمن " فرستاد، پرسیدم :چگونه با آنان نماز بخوانم ؟ آن حضرت در پاسخم فرمود: "نمازی بخوان همچون نمازی که ناتوان ترین آنها می خواند و نسبت به مؤمنان رحیم و مهربان باش ". ( نهج البلاغه ، نامه 52 ) شفاعت کننده پیامبر (ص ) :ان الله وعد ان یدخل الجنة ثلاثة نفور بغیرحساب و یشفع کل واحد منهم فی ثمانین الفا، المؤذن و الامام ، و رجل یتوضا ثم یدخل المسجد فیصلی فی الجماعة همانا خداوند به سه گروه وعده داد، بدون حساب واردبهشت شوند، و هریک از این سه گروه (روز قیامت ) می توانند هشتاد هزار نفر راشفاعت کنند وآنها عبارتند از: 1- مؤذن . 2- امام جماعت . 3- کسی که وضو بگیرد،سپس داخل مسجد شود و نماز را به جماعت به جا آورد. ( مستدرک الوسائل ، ج 1، ص 488 ) برتری نماز جماعت بر فرادی امام باقر (ع ) :فضل صلاة الجماعة علی صلاة الرجل فردا خمس و عشرون درجة فی الجنة نماز جماعت بر نماز فرادی بیست و پنج درجه بهشتی فضیلت و برتری دارد. ( وسائل الشیعه ، ج 5، ص 371 ) عبور از صراط پیامبر (ص ) :و من حافظ علی الجماعة حیثما کان مر علی الصراطکالبرق الخاطف اللامع فی اول زمرة مع السابقین کسی که محافظت و مداومت بر نماز جماعت کند، مانند برق سریع ودرخشان همراه نخستین گروه بهشتیان از روی صراط می گذرد. ( ثواب الاعمال ، ص 343 ) تسریع در نماز جماعت امام صادق (ع ) :صلی رسول الله - صلی الله علیه واله - الظهر و العصر فخفف الصلاة فی الرکعتین فلما انصرف ... قالوا: خففت فی الرکعتین الاخیرتین ؟ فقال لهم : او ماسمعتم صراخ الصبی روزی رسول خدا (ص ) نمازظهر و عصر را به جا می آورد، ناگهان دو رکعت آخر نماز را تخفیف (تسریع ) دادند،اصحاب پس از نماز از حضرت سؤال کردند، که آیا دستور جدید آمده ؟ فرمود: برای چه ؟ گفتند: چرا دو رکعت آخر نماز را سبکتر خواندی ؟ فرمود: مگر صدای فریاد گریه کودک را نمی شنوید. ( وسایل الشیعه ، ج 5، ص 369 ) به فکر ناتوان ترین مأمومین باش امام علی (ع ) :و صلوا بهم صلاة أضعفهم و لا تکونوا فتانین و با مردم همانند نمازگزاردن ناتوان ترین آنان نماز گزارید و(با طول دان آن موجبات زحمات آنان را فراهم نیاورید) و سبب فتنه و فسادنباشید. ( نهج البلاغه ، ص 52 ) نماز با جماعت پیامبر (ص ) :لو یعلمون ما فی العشاء و الفجر لاتوهما ولو حبوا اگر بدانند آنچه را که در خواندن نماز عشاء و صبح با جماعت هست به آن می آیند، هر چند با زانوها و دستها باشد، مانند راه رفتن کودک با نشستن گاه خود. ( اصول وافی ، ج 2، ص 149 ) کناره گیری از جماعت پیامبر (ص ) :ن الشیطان ذئب الانسان کذئب الغنم یأخذ الشاة القاصیة والناحیة فایاکم والشعاب و علیکم بالجماعة و العامة والمسجد شیطان گرگ انسان است همانند گرگ گوسفندان که همیشه میشهای دورافتاده وکناره گیر را می گیرد. پس از دسته بندیها (گروه گرایی و خط بازی )بپرهیزید و برشما باد به حضور در جماعت و مجالس عمومی و مسجد. ( کنز العمال ، ج 7، ص ,581 حدیث 20355 ) تشکیل صف نماز جماعت پیامبر (ص ) :ثلاثة یضحک الله الیهم : الرجل اذاقام باللیل یصلی و القوم اذا صفوا فی الصلاة ، و القوم اذا صفوا فی قتال العدو سه گروهند که خداوند از آنان خشنود است :1- کسی که نماز شب می خواند.2- جمعی که نماز جماعت تشکیل می دهند.3- دسته ای که در برابردشمن در راه خدا صف آرایی کرده اند. ( ثواب الاعمال ، ص 96 ) مواظبت بر نماز جماعت امام علی (ع ) :مروة الحضر، قراءة القران ومجالسة العلماء و النظر فی الفقه و المحافظة علی الصلاة فی الجماعات از علی بن ابی طالب (ع ) نقل شده که فرمود: جوانمردی در حضور در وطن ،قرآن خواندن و همنشینی با علماء و نگریستن در احکام دین و مواظبت بر نمازخواندن در جماعتهاست . ( بحار الانوار، ج ,88 ص 10 ) اقامه نماز جماعت امام زمان (عج ) معصوم (ع ) :یجتمع المهدی - علیه السلام - و عیسی بن مریم - علیه السلام - فیجی ءوقت الصلوة فیقول المهدی لعیسی -علیهما السلام - : تقدم ، فیقول عیسی (ع ) انت اولی بالصلوة فیصلی عیسی (ع ) ورائه مأموما در حدیث آمده است : پس از ظهور، عیسی بن مریم (ع ) در هنگام نمازدرکنار امام (ع ) حاضر می شود و امام (ع ) به او امامت بر نماز جماعت راتعارف می کند. ولی او می گوید: تو سزاوارتری به این امر، و سپس به عنوان مأموم پشت سر او به جماعت می ایستد. ( منتخب الاثر، ص .479 تذکرة الخواص ، ص 377 ) برچسب‌ها: [ شنبه 31 خرداد 1393 ] [ 19:37 ] [ labbaikgharibezahra ] ارسال نظر(0) .: Weblog Themes By Weblog Skin** :.	درباره وبلاگ منتظر ظهور به وبلاگ من خوش آمدید.این وبلاگ هدیه ای است به صاحب الزمان...ای منتظر ظهور به امید فرج سرور جهانیان آقا صاحب الزمان (عج)یک صلوات عنایت بفرمایید... آرشيو مطالب آبان 1394 خرداد 1394 اردیبهشت 1394 فروردین 1394 اسفند 1393 بهمن 1393 آذر 1393 آبان 1393 مهر 1393 خرداد 1393 امکانات وب
[ طراحي : وبلاگ اسکين ] [ Weblog Themes By : weblog skin ]